|
Qiziqarli (mashhur) hikoyalar
|
|
| Bek8111 | Сана: Якшанба, 07-Июл-2013, 20:10 | Изох # 101 |
 Sayyod.comда пропискада!
Гурух: Ma'mur
Изохлар: 3615
Тақдирланишлар: 2
Хурмат даражаси: 688
Холати: Хозир йўқ
| Биринчи хикоя жуда ёкди.
Хаётда шунчаки яшаш мухим эмас, кимгадир керакли булиб яшаш мухимрокдир!
|
| |
| |
| Mirzoxid | Сана: Якшанба, 07-Июл-2013, 21:22 | Изох # 102 |
 Sayyod.com мухлиси
Гурух: Форум аъзоси
Изохлар: 623
Тақдирланишлар: 0
Хурмат даражаси: 248
Холати: Хозир йўқ
| бу ибратли вок,иа менгахам жуда ёк,ди
...
|
| |
| |
| Bek8111 | Сана: Чоршанба, 24-Июл-2013, 18:32 | Изох # 103 |
|
Sayyod.comда пропискада!
Гурух: Ma'mur
Изохлар: 3615
Тақдирланишлар: 2
Хурмат даражаси: 688
Холати: Хозир йўқ
| Мен бир ОМАДсизэдим..... Худо менга ОМАД юборди...
Балки сабрим эвазига, балки отамнингбардошлари, онамнинг куз ёшлари эвазига.
Мен ОМАДбилан жудаям бахтли яшай бошладим. Давлатим хам, савлатим хам, мухаббатим хам
тулик эди ....
Аммо вактутавергач менга булар камлик кила бошлади. Мен бундан хам ортигини истай бошладим. Худо менга КУЛФАТюборди. Яъни мен ОМАДга хиёнат килгандим. Шунда яна васвасага тушабошладим. ОМАДни кучоклаб йиглай кетдим, нахот мендан кетсанг кадрдондустим дедим.
ОМАД айтдики:
Мени сенгахудо юборганди, сен ОМАДни узимнинг мехнатим эвазига сотволдим дебуйлаб, жуда катта хато килдинг. Агар мени хаётингдан кетмаслигимни истасанг, КУЛФАТгахам худди омаддек эхтиром курсат. Чунки униям сенга Худо лойик билди. Унга асло
жахл кила курма. Йукса мен кетиб колсам КУЛФАТ сени балога бошлайди. УниОМАД деб кабул килишга мажбурсан деди ...
Шу шукалбимда КУЛФАТ ва ОМАД икккаласи дуст булиб яшайди. Бири кетибколса иккинчиси урнини сездирмай туради.
Балким шу сабабдан менинг хамма КУЛФАТларим ОМАДларимортидан, ОМАДларим эса КУЛФАТларим ортидан келаётгандир....
Хаётда шунчаки яшаш мухим эмас, кимгадир керакли булиб яшаш мухимрокдир!
|
| |
| |
| Zinnura_K | Сана: Чоршанба, 24-Июл-2013, 18:35 | Изох # 104 |
|
Sayyod.com мухлиси
Гурух: VIP
Изохлар: 863
Тақдирланишлар: 0
Хурмат даражаси: 1466
Холати: Хозир йўқ
|  ajoyib... Omad va Kulfat...
Bandaga nma hayirli ekanligini faqat va faqat Janobi Haq biladi...
erka farishta....(m)....
|
| |
| |
| JaNoB_JaDiD | Сана: Чоршанба, 24-Июл-2013, 18:52 | Изох # 105 |
 Сайт ашаддий мухлиси
Гурух: ЗАПРЕТДА!
Изохлар: 1443
Тақдирланишлар: 2
Хурмат даражаси: 425
Холати: Хозир йўқ
| Gap yö
|
| |
| |
| Kamola_5 | Сана: Пайшанба, 01-Авг-2013, 12:18 | Изох # 106 |
|
Рўйхатда
Гурух: Янги аъзо
Изохлар: 9
Тақдирланишлар: 0
Хурмат даражаси: 22
Холати: Хозир йўқ
| Said Ahmad. Qorako‘z Majnun (hikoya)
QORAKO’Z MAJNUN
Qur’oni karimdan:
«Sizlardan qaysi biringiz o‘z dinidan qaytsa va shu kofirligicha o‘lsa, bas, ana o‘shalarning (qilgan savobli) amallari xabata (bekor) bo‘lur, ular do‘zax ahlidurlar va u yerda mangu qolurlar».
(Baqara surasi, 217-oyat.)
Hadisi sharifdan:
«Jannatga kiradigan o‘n nafar hayvondan biri bu «Ashobi kahfning vafodor iti dir». (Al-jome al-Kabir.)
Saodat aya bomdod namozini o‘kib, joynamoz poyida uzoq o‘tirib qoldi. Bundan uch yil oldin olamdan o‘tgan eri usta Turobga atab Qur’on tilovat qildi. O’ris shaharlarida daydib qolib ketgan o‘g‘li Bo‘rixonga xudodan insof tiladi. Baxti ochilmay, guldek umri xazon bo‘layotgan qizi Qumriga achinib, shu farishtaginaning yo‘lini och, deb Allohga iltijo qildi.
Kampir har sahar ichki bir ezginlik bilan shu gaplarni takrorlardi. U qo‘l cho‘zib, joynamozning bir burchini qayirib o‘rnidan turdi.
Sentyabr oyoqlab, suvlar tiniqqan, ariq tublaridan bola-baqra tashlab yuborgan piyolami, choynak qopqog‘imi, qoshiqmi shundoqqina ko‘rinib turibdi. Qirg‘oqlar zax tortib, ekin-tikin suv so‘ramay qo‘ygan palla.
Qo‘shni hovlilardan maktabga ketayotgan bolalarning injiqliklari, xarxashalari, onalarning yalinib-yolborishlari eshitilib turibdi. Kampir bu tovushlarga bir dam quloq tutib, boshini tebratib, kulib qo‘ydi.
Saodat yoshligida juda chiroyli qiz bo‘lgandi. Sochlari taqimini o‘pardi. Taraganda shamshod taroq ushlagan qo‘llari sochining uchigacha yetmasdi.
Yarmini qismlab turib, buyog‘ini tarardi. Opasi 6u sochlarni qirqta qilib o‘rganda, yana shunchasi ortib qolardi.
— E, soching qursin! — derdi opasi. — Qo‘llarim tolib ketdi, sochingni o‘rdirishga odam yollash kerak.
Ko‘chada amirkon mahsikovushni g‘irchillatib, sochlarini selkillatib yurganda qaragan ham qarardi, qaramagan ham. Yosh qizaloqlar orqasidan kelib, sochlarini ko‘ziga surtib qochishardi.
Mana, yillar o‘tib soch ham oqardi, siyraklashdi-yu, baribir o‘sha uzunligicha qoldi. Uchiga biror narsa taqmasa, hurpayib, bo‘yni, yelkalarini tutib ketadi. Shuning uchun ham u sochining uchiga o‘g‘ri tutar sandiqning kalitini osib ko‘yadi. Sandiqni ochayotganda kalitni yechib olmaydi. Sochi uzun bo‘lganidan tizzalasa kalit bemalol qulfga yetadi. Endi yangi uylarga sandiq urf bo‘lmay qoldi. Hamma uyni po‘rim javonlar bosib ketdi.
Bundan tashqari, qulfni daranglatib ochadigan kalitlarni yasaydigan ustalar qolmagan.
Kampirning sochlari hamon yoshligidagidek. Faqat yarmidan ko‘pi oqarib ketgan. Orqasiga tashlab qo‘yadigan, uchi birlashtirilgan ikki o‘rim sochining uchiga erining frontdan olib kelgan og‘irgina medalini osib qo‘ygan. Tayyor ilgagi ham bor, sochni pastga tortib turadi.
Hovlining yarmiga yaqin joyga tangadek oftob tushirmaydigan qari tut barglari sarg‘aya boshlagan. Qurigan shoxiga bahorda ilinib qolgan varrakning qamish qovurg‘alari skeletdek bo‘lib turibdi. Faqat uzun latta dumi shamolda ilondek to‘lg‘onadi.
Shu tut tagida bir oppoq it supurgi ustida uxlab yotibdi. Kichkinagina, belida belbog‘dek ikkita — biri qora, biri jigarrang chizig‘i bor. Xuddi kimdir ataylab bo‘yab qo‘yganga o‘xshab ko‘rinadi. Tumshug‘i bilan ikki ko‘zi qop-qora. Bir ko‘zining tepasida to‘mtoq qoshi ham bor. U kampirning oyoq tovushidan bir ko‘zini erinibgina ochdi-yu, chala yarim kerishib, yana uyquga ketdi.
— Ha-a, joningni huzurini bilmay o‘l-a! Supurginiyam harom qilding.
— Qo‘y, urishma, opasi, Qorako‘z hali bola-da!
— Nima deyapsiz, oyijon! Bu it o‘lgurga men nega opa bo‘larkanman?! — dedi Qumrixon nolib.
— Agar Qorako‘zni yana supurgi bilan ursang, unga kosov otsang, bilib qo‘y, ukalaringnikiga ketib qolaman.
— Voy, oyijon-ey, it o‘lsin, odamdan aziz bo‘lmay! Shu itni deb bizni tashlab ketmoqchimisiz? Qo‘ying-e!
— Shu bilan ovunib yuribman. Qayoqqa borsam, yonimda. Bir qadam nari ketmaydi. Menga ayt-chi, ukalaring, singillaring haftada bir xabar olsa oladi, olmasa yo‘q. Kasalxonada yotganimda shu itgina ko‘kragini qorga berib hovlida bir oy deraza tagida yotgan. Senlar qo‘ni-qo‘shnining qistovi bilan bir-ikki xabar oldilaring, xolos.
— Oyijon, qo‘ying endi... — dedi Qumri norozi bo‘lib.
Itning bir qulog‘ida, bo‘ynida, oyoqlarida qon qotib qolgan edi.
— Ahmoq! — dedi kampir. — Qayoqlarda sanqib yurganding?! Yana marjabozlikka bordingmi? Majnun bo‘lmay ketkur! Ahvolingni qara, xotin talashib rosa ta’ziringni yebsan-ku! E o‘lmagin-a, shilinmagan joying qolmapti... Endi o‘zingdan ko‘r. Majnun, yaralaringga dori surtaman. Illo, dod demaysan!
Qumrixon itning bo‘ynidan bosib turdi, kampir yaralariga yod surta boshladi. It g‘ingshiydi, ingillaydi. Qumrixonning qo‘llarini tishlamoqchi bo‘ladi.
— Ana, bo‘ldi. Endi ovqatingni beramiz.
Bir oydan beri o‘g‘li surunkasiga kampirning tushiga kiradi. Na yotishida, na turishida halovat bor. O’g‘lini o‘ylagani o‘ylagan. Yoshi saksonga yaqinlashib, kuch-quvvatdan qola boshlagan, bolamni ko‘rmay o‘lib ketaman-mi, deb kuyib-yonadi.
O’g‘li Bo‘rixon oltmish yettinchi yili armiyaga ketgan. Harbiy xizmati tugadi hamki uyga qaytmadi. O’sha yoqlarda uylanib, bola-chaqali bo‘lib, qolib ketdi. Ba’zi-ba’zida undan «Ya zdorov» degan ikki enlikkina xat kelardi. Yaqin o‘n besh yildirki, adresni unutib qo‘yganmi, ishqilib, shu o‘rischagina xat ham kelmay qo‘ygan.
Kampir qo‘ni-qo‘shnilarnikiga ham chiqmaydi. Uyda o‘tiraverib qon bo‘lib ketadi. Ba’zan kiyimboshlarini apil-tapil tugib — o‘g‘illari yo qizlaridan birinikiga otlanib qoladi.
Baribir borgan joyida ham halovat topmaydi. Qizi Kumrixonni o‘ylab qaytib keladi. Qumrixonning baxti chopmadi. Ikki bor turmush qildi, farzand ko‘rmadi, qaytib keldi. Biron joyda ishlab ovunay desa, hayhotdek hovliga, munkillab qolgan onasiga kim qaraydi. Aka-ukalari, singillari: «Opa, qo‘y, ishlama, tirikchiliging bizning bo‘ynimizda, onamga qara», deb qo‘yishmadi.
Kampirning o‘g‘illari, biznikida turing, oyi, deb xudoning zorini qilishsa ham, otang chiqqan uyni tashlab ketolmayman, men ham shu uydan chiqazilaman, deb ko‘nmadi.
Kampir juda dono xotin edi. Bolalarim haftada bir marta xabar olishsa, yetti kun uyim to‘ladi, albatta, ular quruq kelishmaydi, shu bahona Kumrining ham kuni o‘tadi, deya qadrdon uyidan jilmasdi. Onalar shunaqa — baxti chopmagan bolasi bilan birga bo‘ladi.
O’tgan yili o‘tli-shudli, har ish qo‘lidan keladigan nevarasi Anvarjon, tog‘amni topib kelaman, deb chiqib ketdi. Shu ketgancha yigirma kun deganda daragini topib keldi.
Bu gapdan xabar topgan qo‘shni xotinlar kampirni qutlagani kirdilar.
— Buvijon, tashvishlanmang, tog‘amning ishlari «besh». Ro‘zg‘ori but, tirikchilikdan kami yo‘q. Uchta 6olasi bor. O’zi o‘zbekchani esidan chiqarib yuboribdi. Men bilan o‘rischa gaplashdi. Bitta sog‘in echkisi, to‘rtta qanor qopdek cho‘chqasi, o‘ntacha cho‘chqachalari bor ekan. Qish zabtiga olganda shu mollarini ham uyiga opkirib olisharkan. Bo‘chka-bo‘chka samogon-aroq yasab, qishi bilan ichisharkan. Kishlokdagilar tog‘amni «Bo‘rixon» demay, «dyadya Borya» deb chaqirishar ekan.
Bu gaplarni eshitib, kampir yer yorilmadi-yu, kirib ketmadi. Bolasi tushmagur-ey, qo‘shni xotinlarning oldida shu gaplarni aytib o‘tiribdi-ya! Birovga so‘zini bermaydigan errayim kampirning shoxi sindi, ostona hatlamay uyda muqim o‘tirib qoldi.
Qachongacha chilla o‘tiraman, deb kampir bugun qizinikiga otlanib qoldi. Kampirning niyatini sezgan Qorako‘z ostonaga borib o‘tirib oldi. Yaqin bir oydan beri hech qayoqqa bormagan Qorako‘z o‘zida yo‘q shod edi. Boshini bir tomonga egib irg‘ishlar, tezroq chiqmaysizmi, degandek, har xil ovoz chiqarib g‘ingshirdi.
Kampir shoshilmasdi. Usma ekilgan bir bo‘yra yer oldida cho‘nqayib, o‘smalarning sersuv, bo‘liq barglarini tagidan kertib uzardi. Oxiri kafti o‘smaga to‘lgach, rayhonning gul otmagan shoxlaridan sindirib olib, o‘smaga qo‘shib dastro‘moliga o‘radi. U qiz nevaralariga, kelinu qizlariga albatta o‘sma olib borardi. Nihoyat, kampir
tugunni qo‘ltiqlab chiqdi. Korako‘z o‘tirgan joyidan bir sapchib ko‘cha tomon otildi. Kampir uning ketidan 6orarkan, xoy, muncha shoshasan, sekinroq, deb javrardi.
Korako‘z uning gapiga tushungandek, ko‘cha o‘rtasida to‘xtab orqasiga qaraydi. Kampir yetib kelguncha yayrab qulog‘ini qashlaydi. Bir qulog‘ini dikkaytirib, bittasini shalpaytirib erkalik qiladi. Orqa oyog‘ida turib bir-ikki aylanadi. Kampir yetib kelishi bilan yana uynoqlab yugurib ketadi. Yo‘lda uchragan mushuklarni tiraqaylatib quvib, nim qizil tilini osiltirgancha hansirab qaytib keladi. Daraxtlardagi musichalarga irg‘ishlab akillaydi. Arikdan shapillatib suv ichadi. Ba’zan yo‘l chetiga chiqib, paxsa devor tagini ho‘l qilib kaytadi. Velosiped minib o‘tgan bolalarga ergashib uzoqlarga ketib qoladi.
Kampir uning qiliqlariga andarmon bo‘lib yo‘l yurganini sezmaydi. Qorako‘z donlab yurgan tovuqlarni qaqag‘latib, to‘rt tarafga to‘zg‘itib yuboradi. Yo‘lda uchragan itlar bilan iskashib, quvlashmachoq o‘ynaydi. Ko‘cha betidagi uy ostonasida tinmay akillayotgan kalamushdek kuchukni tuprokka korishtirib bulg‘aladi. Ariq bo‘yidan qo‘porib tashlangan tungak soyasida yotgan bo‘ribosar itga xam zo‘rlik qilmoqchi bo‘lgandi, ta’zirini yedi. Bo‘ribosar uning gardanidan tishlab, uloqtirib tashladi. Yo‘l o‘rtasiga borib tushdi, tuproqqa qorishdi.
Kampir boshini sarak-sarak kildi.
— Hoy, jinni, senga kim qo‘yibdi otang tengi it bilan olishishni!
Korako‘z unga karay olmadi. Yo‘lning 6u yog‘iga ma’yus alpozda, yugurmay, ohista ketdi. Baribir Qorako‘z itda, itligini qiladi. Bir qora itning dumini hidlab, ochiq turgan eshikdan kirib ketdi. Bir ozdan keyin uning vangillagani eshitildi. Eshikdan chiqayotganda ichkaridan otilgan eski tufli qoq beliga tushdi.
Katta yo‘lga chiqishdi. Bu yo‘lning o‘ng yog‘i Chirchiqqa, chap yog‘i Toshkentga olib boradi. Oldinlab ketgan Qorako‘z, qayoqqa yuraylik, degandek, kampirga qaradi.
— Abdumalik akangnikiga boramizmi, Dilbar opangnikigami? Dilbar opang domda turadi. Itdan hazar qiladi. Seni uyiga kiritmaydi. Endi nima qilamiz? Mayli, shunikiga boraylik. Yotib qolmaymiz. Chiqqunimcha hovlida bolalar bilan o‘ynab turasan.
Qorako‘z bu gaplarga tushunadi. Har gal ko‘cha boshiga kelganda albatta kampir shu gaplarni takrorlaydi.
Olisdan baland imoratlarning qorasi ko‘rindi. Qorako‘zning sabri chidamadi. Ildamlab ketdi. Kampir unga yetolmay xalloslab koldi. Qorako‘z yugurib emas, g‘ildirab ketayotganga o‘xshaydi. Bir zumda ko‘rshtmay ketdi.
Uchinchi qavatning boloxonasida o‘ynayotgan bolalar Korako‘zni ko‘rib, buvim kelyapti, deb qiyqirishdi. Tapir-tupur qilib zinaning ikki poyasini bitta qilib, pastga yugurib tushishdi. Bittasi Korako‘zga konfet, bittasi sergo‘sht suyak berdi. Birpasda xovli bolalarga to‘lib ketdi. Qorako‘zning boshini, orqasini silashdi. U erkalanib turib berdi. Boloxonada Dilbarxon ko‘rindi. Onangiz kelyapti, degan xushxabar olib kelgan Qorako‘zga mehr bilan bokdi. Unga qand tashladi.
Nihoyat, hansirab kampir yetib keldi. Bolalarga qurt, yong‘oq, turshak ulashdi. Korako‘z ham umidvor bo‘lib qo‘liga qaradi.
— Senga yo‘q, bevafo! Meni yo‘lga tashlab ketgansan. Orqangdan halloslab yugurib, tilim og‘zimga sig‘may qoldi.
Qorako‘z gunohkorona bosh egib turdi. Kampir konfet tashladi. Qorako‘z ilib oldiyu quvonchdan hovlini shamoldek aylanib chikdi. Kampir kizi bilan kechgacha ezilib gaplashdi. O’g‘lini eslab ko‘z yosh xam qilib oldi. Kumrining betoleligidan, men bir balo bo‘lib ketsam, u sho‘rlik nima bo‘ladi, deb afsus-nadomatlar qildi. Gap orasida Qorako‘z esiga tushib, ovqat-povqat berdingmi, deb so‘rab qo‘yardi. Kampir asr namozini o‘qib, ketishga shoshildi.
— Endi ketay, shom namozini uyginamda o‘qirman.
— Ovqat qilyapman, oyijon, yeb keting. Bir kechagina yotib ketsangiz nima bo‘ladi. Uyingizni bo‘ri yeb ketarmidi!
Kampir tugunni qo‘ltiqlab pastga tushdi. Hovlida bolalar bilan yayrayotgan Qorako‘zning ketgisi kelmaydi. Bolalar tuflab uloqtirgan kaltakni o‘tlar orasidan topib keladi.
Kampir yo‘lga tushdi. Qorako‘z erkalanib, irg‘ishlab goh undan o‘zib, goh orqada qolib qulog‘ini qashlaydi.
Uyda Saodat ayaning yillab qalbida qalashib yotgan g‘uborlarini tarqatadigan, ko‘ksidan tog‘dek bosib yotgan armonlarni ushatadigan olamshumul bir yangilik kutib turardi.
U uyiga yaqinlashganda eshigi oldida u yoqdan-bu yoqqa shoshib yurayotgan odamlarni ko‘rib, yuragi xapqirib ketdi. Kadamini tezlatdi. Eshik oldida turganlar unga, qulluq bo‘lsin, sevinib qoldingizmi, qariganingizda dilingizga yorug‘lik tushgani muborak bo‘lsin, deyishardi.
Kampir xajga ketayotganlarga pensiyadan yiqqan pullarini «Hoji badal» uchun berib yuborgan edi. Haj kabul bo‘ldi, degan xushxabar kelgan bo‘lsa kerak, o‘zingga shukr, Allohim, deb ostona hatladi.
Shoxiga katta lampochka osilgan tut tagidagi supada yoshi oltmishlardan oshgan bir notanish edam o‘tirardi. Uning ko‘zlari... bundan o‘ttiz ikki yil oldingi Bo‘rixonning ko‘zlari edi. Kampir, voy bolam, deb unga talpindi. Supaga yugurib bordimi, uchib bordimi, bilmaydi. Bag‘rida o‘g‘lini ko‘rdi. Undan aroq va sham yoqilgan uyning hidi kelardi. Kampir buni sezmasdi. G’oyibining hozir bo‘lganidan mast-alast edi. Karaxt edi, baxtiyor edi. O’g‘lining boshlariga, yelkalariga ko‘z yoshlari to‘kilardi.
O’g‘li uning bag‘ridan chiqishga urinar, ammo kampirning qoq suyak, chayir qo‘llari uni bo‘shatmasdi.
— Nu zachem, zachem plachesh, mama, vot i priexal, xvatit, xvatit, — derdi o‘g‘li.
Ona bu gaplarni eshitmasdi. Eshitganda ham bari-bir tushunmasdi.
Kampir hushini yig‘ib, bolasini bag‘ridan bo‘shatdi. Serrayib turgan Kumriga:
— Nega baqrayib turibsan, Rahmon qassobni chaqir, bolamning oyog‘i tagiga og‘ildagi qo‘yni so‘ysin! Qo‘shnisinikida telefon bor, aka-ukalaringga, singillaringga, akam keldi, deb xabar qil! — dedi.
Qorako‘z kampirning oyog‘i tagiga o‘tirib olgan. Bu notanish odamga g‘ashlik qilib tinmay irillardi.
— Qayoqlarda yurganding? — dedi kampir o‘g‘liga. O’g‘li onasi nima deyayotganini tushunmay yelka qisdi. Tushunmadingmi? Sen boshqa odam bo‘lib ketibsan.
Kampir uning yuzlariga qarab ezilib ketdi. Qarib, adoyi tamom bo‘pti. Basharasiga ham o‘sha tomonlarning nuqsi urib, o‘zbekligi qolmabdi. Ellik bir yoshda yetmish yashar chol bo‘lib qo‘ya qopti.
Rahmon qassob allaqayoqqa ketib qolgan ekan, topib kelishdi. Ko‘cha tomonda qo‘sh mashinaning gurillagani, o‘g‘il-qizlarining ovozlari eshitildi.
Abdumalik qo‘y yetaklab kirdi. Qizlari, kuyovlari karton qutilarda, xaltalarda meva-cheva, olma-uzum ko‘tarib kirishdi. Bir zumda hovli gavjum bo‘lib qoldi.
Bo‘rixon ukalarini ham, singillarini ham tanimadi. Ular ham buni tanishmadi.
Bo‘rixon begona uyga kirib qolgan odamdek qovushmay turardi. U ukalariga, singnllariga nima deyishni bilmasdi. To‘g‘ri, nima deyishni bilardi. Ammo til bilmasa nima qilsin? O’ylab-o‘ylab, «Salyam!» dedi. Jigarlari kulishni ham, yig‘lashni ham bilmay hayron turib qolishdi.
Qassob og‘ildan kattakon, boquvdagi qo‘yni sudrab chiqdi. Bo‘rixonning oyog‘i tagiga yotqizib, ukam, qani bir fotiha bering, dedi. E, darvoqe, o‘zbekcha bilmasligingizni esimdan chiqaribman, qani, omin denglar, kampir enamizning umrlari uzun bo‘lsin, g‘oyiblari hozir bo‘lgani rost chiqsin, omin!
Qassob shunday deb qo‘yning bo‘g‘ziga pichoq tortdi.
— Nu zachem, zachem? — dedi Bo‘rixon. — ved barana jalko, vse ravno ya stolko myaso ne yem! U nas baranina ne yedyat.
To yarim kechagacha kampirning hovlisi to‘yxonaga aylanib ketdi. Tarqash paytida Abdumalik akasini mehmonga taklif qildi.
Hovli jimib qoldi. Qumri ona-bolaga supaga joy solib berdi. Kampir bolasiga tikilib mijja qokmadi. Bo‘rixon to‘ygunicha ichgan edi. Og‘zidan gup-gup aroq hidi kelib turibdi. Kampir ro‘molining uchi bilan burnini berkitgancha o‘tiribdi. Rostdan ham shu odam mening bolammi, deb o‘ylardi kampir. Qarib ketibdi, sochlari to‘kilib, boshining yarmi yalang‘ochlanib qopti. Ko‘p ichadigan odamlardagina bo‘ladigan zaxil bir befayzlik zohir edi uning yuzlarida. Ko‘zlarining tagi salqigan, tishlari tamakidan jigarrang tusga kirgan. U otasi o‘tgan uyda, tuqqan onasiga, jigarlariga begona bo‘lib beparvo yotibdi.
Saodat kampir uni chaqaloqligida xuddi shu supada beshikka belab tebratardi. Uch yoshga kirguncha shu supada bag‘rida olib yotgan edi. Bo‘rixon do‘mboqqina bola bo‘lgandi. Uni yomon ko‘zdan asrasin, deb kiyimlariga tumoru ko‘zmunchoqlar taqib qo‘yardi. Sultonimga atab unga kokil qo‘ygandi. Olti yoshga to‘lganda uni er-xotin Turkistonga olib borib hazrat Yassaviy maqbarasining shayxiga ataganlarini berib, kokilini kesdirishgan, qo‘y so‘yib xudoyi qilishgan edi.
Bo‘rixon u yonboshidan bu yonboshiga ag‘darildi. Shunda... shunda uning ustidagi oq choyshab sirg‘alib yelkalari, ko‘ksi ochilib qoldi. Kampir badanidan chayon o‘rmalagandek seskandi. O’zini orqaga tashladi.
Bo‘rixonning bo‘ynidagi zanjir uchida but yaltiradi. Kampirning ko‘zlari tindi. Bir dam uni shuur tark qildi. Telbadek sapchib o‘rnidan turdiyu ayvon tomonga chekindi...
Bo‘rixon armiya xizmatini o‘tagandan keyin ham uyga qaytmadi. O’rmon ichkarisidagi qishloq butxonasi qo‘ng‘iroqchisining erdan qolgan qiziga oshiqu beqaror bo‘lib qoldi. Qallig‘ining otasi, boshqa dindagi odamga qizimni bermayman, deb turib oldi. Qiz Bo‘rixonni xristian diniga kirishga undadi. Ishq-muhabbatdan ko‘zini parda bosgan Bo‘rixon hech ikkilanmay rozi bo‘ldi. Uni cherkovda cho‘qintirishdi. Keyin cherkov oqsoqoli kelin bilan kuyovga toj kiydirib, nikoh o‘qidi.
Ana shundan keyin Bo‘rixon xotini, qaynonasi bilan har kuni cherkovga borib cho‘qinadigan bo‘ldi. Qaynotasi o‘lgandan so‘ng uning o‘rniga cherkov qo‘ng‘iroqchisi qilib qo‘yishdi. Nimaiki ish bo‘lsa, barini u bajaradigan bo‘ldi. Piligi so‘xta bo‘lgan shamlarning uchini qaychilaydi, yonib tamom bo‘lganlarini almashtiradi.
1970 yilning kech kuzida bir musulmon bolasi dindan chiqdi...
Oh, otaginasi tirik bo‘lganda shu supa ustida bolta bilan chopib tashlardi-ya! Kampir ayvon tomon tisarilib borar ekan, ana shunday o‘ylardi. U ayvonga yetolmay hushidan ketib yiqildi. Qorako‘z uning atrofida ulib aylanardi. Qumri yotgan uyning eshigini timdalab, uni uyg‘otmoqchi bo‘ldi. Qumri uyqusini buzgan itni qarg‘ay-qarg‘ay hovliga chikdi. Qorako‘z uning etagidan tortib, kampir yotgan joyga sudradi. Qumri onasining behush yotganini ko‘rib qo‘rqib ketdi. Qarib, mushtdekkina bo‘lib qolgan onasini dast ko‘tarib ayvonga olib chikdi. Boshi ostiga yostiq qo‘yib, suv ichirdi. Yelkalarini uqaladi. Kampir ko‘zini ochdi. Hali tong yorishmay turib, Abdumalik mashinada kelib akasini olib ketdi. Unga Toshkentning mustaqillikdan keyingi manzarasini ko‘rsatmoqchi, Chorsu bozoridan uning bolalariga sovg‘a-salomlar olib bermoqchi edi.
Bo‘rixon uchun O’zbekistonda mustaqillik bo‘ldimi, bo‘lmadimi baribir edi. U o‘zga yurtning fuqarosi, o‘zga e’tiqodning sig‘indisi edi. Tug‘ilgan yurtga muhabbat tuyg‘usi uni tark qilganiga ko‘p yillar bo‘lgan. Ona tili qadim-qadim zamonlardayok unutilib ketgan Shumer tili qatori tumanlar orasida kolib ketgandi.
Ertalab kampir xech narsa bo‘lmagandek o‘rnidan turdi. Qumri qarasa, onasining kolgan kora sochlari xam bir kechada oqarib, ajinlari ko‘payib ketibdi.
Qumri onasining nega bunaqa bo‘layotganini bilib turardi. Boya akasi tong yorishmay xovli etagidagi yong‘oq tagida devorga karab cho‘qinayotganini ko‘rib hayronu lol qolgandi. Ayollar umuman titimsak xalq bo‘ladi. Akasi Abdumalik bilan hovlidan chiqib ketgach, ichkari uyda turgan chemodanini titkiladi. Shunda sariq baxmalga o‘ralgan bir narsaga ko‘zi tushdi. Ushlab ko‘rdi. Qutichaga solingan narsa to‘pponcha emasmikan, deb baxmal tugunni yechib qaradi. O’ xristianlarning muqaddas kitobi Ynjil edi. Uni ushlagan qo‘llari kuyayotgandek shoshib yana baxmalga o‘rab qo‘ydi.
Kampir bomdod namozini o‘qiyotib, har sajdaga bosh qo‘yganida joynamozga ko‘z yoshlari tomardi. U joynamoz burchagini qayirib, eriga atab Qur’on tilovat qildi. Baxti chopmagan Qumriga bag‘ishlab shu farishtaginaning yo‘lini och, deb Allohga iltijolar qildi. G’oyibdan hozir bo‘lgan o‘g‘lining nomini tilga xam olmadi.
Saodat aya shu bolasiga to‘lg‘oq tutayotganda oftob charaqlab turardi-yu, yomg‘ir sharros quyayotgan edi. Derazadan hovliga qarab turgan doya xotin: «Bo‘ri bolalayapti», degandi. Shuning uchun ham o‘g‘liga u Bo‘rixon dsb ism qo‘ygandi. Oradan ellik bir yil o‘tib, 6u bolani men emas, bo‘ri tukqan ekan, degan xayolga bordi.
— Oyi, kiyinasizmi? Abdumalikning mashinasi hozir kelib qoladi. O’g‘lingiz tayinlab ketgan.
— O’zing boraver, men shu yerda qolaman, — dedi kampir.
— Axir, akam, kechqurun poezdga chikadi. Xayrlashmaysizmi?
— O’zi kelgan, o‘zi ketaveradi. Mashina kelsa, chemodanini tashlab qo‘y. Bu uyga endi qaytib kelmasin, — dedi kampir kat’iy qilib.
— Oyijon-ey, juda qahringiz qattiqda! Bugun ketadi, qaytib ko‘ramizmi-yo‘qmi, bolam-bo‘tam, deb kuzatib qo‘ya qolsangiz nima qiladi-ya! — dedi zorlanib Qumri.
— Bu bolani men emas, bo‘ri tuqqan... Bir marta dadam qani, deb so‘ramadi-ya! Qandoq ota edi-ya rahmatli.
Ko‘chadan mashina ovozi keldi. Qorako‘z o‘qdek otilib chiqib ketdi. Bir ozdan keyin kampirning nevarasi Abdunabining atrofida gir aylanib kirib keldi.
— Iya, xali ham kiyinmay o‘tiribsizmi? Uyimiz qarindosh-urug‘larga to‘lib ketdi. Dadamning o‘rtoqlari xam kelishgan. Qani, bo‘la qolinglar!
— Men bormayman, — dedi kampir. — Qumri boradi. Chemodan o‘lgurni ola ketinglar.
— Iya, qiziq bo‘ldi-ku! Amakim bugun ketadilar-ku!
Kampir indamay uyga kirib ketdi, keyin derazadan boshini chiqarib:
— Sen boraver, bolam. Men bilan o‘tirib qon bo‘lib ketding. Jigarlaring bilan birpas yozilib kelasan, —dedi Qumriga.
Mashina ketdi. Kampir hayhotdek hovlida bir o‘zi qoldi. Uning ko‘ksiga allaqaydan kelib tushgan bir parcha muz kechadan beri erimay, vujud-vujudini qaqshatardi.
U uyga kirib tugun ko‘tarib chiqdi. Undan Bo‘rixonning go‘dakligida, bolaligida kiygan kiyimlarini olib qaradi.
Ilgari kampir ba’zi-ba’zida 6u kiyimlarni hidlab yig‘lardi. Endi ko‘ksidagi muz uni yig‘lashga qo‘ymadi. U hovli o‘rtasiga xazon to‘plab gugurt chaqdi. Gurillab yonayotgan gulxanga Bo‘rixonning kiyimlarini birma-bir tashlay boshladi. Gulxanda Bo‘rixonning bolaligi yonardi. Qorako‘z gulxan atrofida aylanar, goh alanga taftiga chidolmay nari ketardi. Bir bo‘xcha kiyim zum o‘tmay yonib kulga aylandi. Shamol kuyindilarni hovlining to‘rt tarafiga uchirib ketdi.
Qumrining ko‘ngli bir nimani sezdimi, ko‘cha boshiga yetmay mashinadan tushib qoldi. Uyga kelganda, onasi kaftini iyagiga tirab, qimirlamay o‘tiribdi. Qorako‘z uning xayollariga sherik bo‘lgandek, u ham old oyoqlariga dahanini qo‘ygancha ko‘zlarini yumib, qimirlamay yotibdi. Qumri u yoq-bu yoqqa qaradi. Hovlidan kuygan latta xidi kelyapti. Qo‘shnilardan birortasi eski-tuskilarni yondiryapti shekilli, deb o‘yladi. Hovlining supradek joyi qorayib qolganini ko‘rib hayron bo‘ldi. Yaqin bo-rib qarasa, qoraygan yerda bolalar ko‘ylagiga qadaladigan o‘n-o‘n beshta qovjiragan tugma sochilib yotibdi. Qumri nima bo‘lganini bildi. Ichidan zil ketdi.
— Oyi, — dedi u, — nima ovqat qilib beray? Ertalab ham hech narsa tatimadingiz. Bunaqada toliqib qolasiz-ku.
Kampir boshini sarak-sarak qildi.
— Ishtaham yo‘q, bolam. Ichim to‘la muz. Tanamga asta tarqalyapti.
Qumri ko‘rkib ketdi.
— Ko‘p kuyinmang endi, bo‘lar ish bo‘ldi. Xudoning irodasi bu.
— E, qizim-a, bola tug‘magansan-da, bilmaysan!
Kampir qiziga hech qachon «tug‘magansan» deb aytmagan. Aytsa, ta’na qilayotgandek bo‘lardi. Qizining shundoq ham dardi ichida. Bu gapni begona aytsa chidash mumkindir. Ammo o‘z onang aytsa, yuragingni kimga ochasan? Qumri onasining gapini malol olmadi.
— Farzand dog‘i yomon bo‘ladi, bolam.
— Axir akam tirik-ku, shukr qilmaysizmi? Kampir uning gapini cho‘rt kesdi:
— U yo‘q endi!
Kampir so‘zini oxiriga yetkaza olmay yonboshiga behush yiqildi. Qorako‘z bezovtalanib sapchib turib ketdi. Kumri onasini ko‘tarib, ko‘rpacha ustiga yotqizdi.
Eshik taqilladi. Qorako‘z darvoza tomon yugurdi. Qumri onasi bilan ovora edi. Hovliga mahalla machitining imom-xatibi bilan mutavallisi kirdi. Kampirning ahvolini ko‘rib, bir-biriga qarab olishdi.
— Qizim, — dedi mutavalli, — bemavrid kelib qopmiz. Onaxondan suyunchi olmoqchi edik.
Ular ayvon oldiga kelishdi. So‘nggi nafasini olayotgan kampirga:
— Onajon, kecha muborak haj safaridan qaytdik.
Sizning hajingiz qabul bo‘ldi, — deyishdi.
Imom-xatib Saodat ayaning «Hoji badal» bo‘lgani to‘g‘risidagi hujjatni uzatdi. Kampir qo‘lini ko‘tara olmadi. Ko‘zini arang ochib, o‘zingga shukur, Allohim, deya oldi, xolos. U qiziga bir nima demoqchi bo‘lgan edi, tili kalimaga kelmadi.
Kumri uning nima demoqchiligini bildi. Yugurib uyga kirdiyu ikkita ohorli to‘n ko‘tarib chikdi.
— Oyim shu kunga atab saqlab yurgan edilar.
U shunday deb ikkovining yelkasiga to‘n tashladi.
Kampir ikki kun shu alpozda yotib, sal o‘ziga kelgandek bo‘ldi. Tilga kirdi.
Aslini olganda, uning umri tugagan edi. Bu xushxabar uning tugab borayotgan umriga umr ulagan edi. Bu hol shamning o‘chish oldidan bir lop etishiga o‘xshardi.
— Ukalaringni, singillaringni chaqir! Vasiyat qilib
qo‘yay. Sen qo‘rqma, qizim. O’lim haq. Bu jon degani Allohning tandagi omonati. Undan qochib qutulib bo‘lmaydi. Puf etadi-yu, chiqadi-ketadi.
Kampirning bolalari yetib kelishdi. Qumri onasining orqasiga yostiq qo‘yib berdi. Qator o‘tirgan bolalariga, nevaralariga qarar ekan, kampir mamnunlik bilan:
— Xudoga shukr, tobutim oldida boradigan hassakashlarim ko‘p ekan, — dedi. — Eshitinglar, bolalarim. Abdumalik, endi bularga sen ota o‘rnida otalik kilasan. Qumri, qizim, endi sen mening o‘rnimga qolasan. Abdunabini shu hovlida uylantiringlar. Yilimni kutib o‘tirmay to‘y qilaveringlar. Shundoq qilsalaring, arvohim shod bo‘ladi. Abdunabi kelin bilan Qumrining oldida qolsin. Shu uy uniki. Onam go‘rida tinch yotsin, desanglar Qumrini aslo yolg‘izlatib qo‘ymanglar.
Kampirning lablari quruqshadi. Qumri piyoladagi suvga paxta botirib og‘ziga tomizdi.
— Shoshib turibman, bolalarim. Meni otalaring oldiga olib ketishga kelishyapti. Endi buyog‘ini eshitinglar. Hamma tadorigimni ko‘rib qo‘yganman. Yilim o‘tguncha bo‘ladigan marosimlarga yetarli pulni Qumriga berib qo‘yganman. Qizim, qulog‘imdagi ziragimni, mahsi-kovushimni g‘assolga bergin. — U endigi aytmoqchi bo‘lgan gapidan iymandi shekilli, jilmaydi. — Azaga kelgan xotinlar oldida xunugim chiqib yotmayin, qoshimga o‘sma...
Kampir shu jilmaygancha ichidagi muz erimay osongina jon berdi.
Hovliga tumonat yig‘ildi. Unga «Hoji ona» deb janoza o‘qishdi. Tobutni ko‘tarishayotganda Qorako‘zni qabristonga bormasin, yomon bo‘ladi, deb qo‘shnining hujrasiga qamab ketishdi.
Kampirning qirqi o‘tgandan keyingina hovlidan odam oyog‘i tovsildi. Egasi ketib fayzi yo‘qolgan hovlida Qumri va Qorako‘z mung‘ayib qolishdi.
Bir kun Qorako‘zning mijjalarida yosh ko‘rib Qum-rining yuraklari ezilib ketdi. Qorako‘zga qo‘shilib u ham yig‘ladi. Asta qo‘l yuborib, uning boshlaridan siladi. Oldin bu itni jinidan ham yomon ko‘rardi. Necha marta kosov bilan urgan. Oyog‘i ostida o‘ralashganda tepib yuborgan. Qorako‘z ham uni unchalik suymasdi.
Ana endi ikki munglig‘ bir-biriga qarab yum-yum yosh to‘kishyapti.
Korako‘z endi kechalari daydib ketmay qo‘ydi. Har kuni xali tong yorishmay turib (kampir bomdodga turganda) uyg‘onib ketardi.
Kampirshshg bolalaridan nkkitasi Toshkentda, bittasi Chirchiqda, ikkitasi Kibrayda yashaydi. U tong otgandan to kun botguncha xammasining uyiga borardi. Kampirni topolmay, xorib-charchab qaytib keladi.
Bugun xam tong sahardan Korako‘z chikib ketdi. Pildiragancha Chirchiq tomonga yo‘l oldi. Kimyogarlar shaharchasida kampirning kenja qizi turadi. O’g‘li magnitofon jinnisi. Hammaning ovozini tasmaga yozib yuradi. Shu yil bahorda buvisining ovozini xam bildirmay yozibdi. O’shanda kampir supada o‘tirib, allaqayoqlarda daydib kelgan Qorako‘zga tanbeh berayotgan edi.
Korako‘z Kimyogarlar shaharchasining eng chekkadagi «dom»ga yetib kelganda kampirning nevarasi shisha bankada sut olib kelayotgan edi. Qorako‘z unga dumini likillatib yaltoqlandi. Unga ergashib uchinchi qavatga chiqdi. Uyga kirmay qaytib tushdi. Bir ozdan keyin kampirning ovozi eshitila boshladi. Qorako‘zning kulog‘i ding bo‘ldi. Yaqin ikki oydan beri yo‘qotgan qadrdon kishisining ovozini eshitib yig‘layotgandek g‘ingshidi. Qorako‘z uchinchi qavatga otilib chikdi. Eshikni timdalab vovulladi. Yana qaytib tushdi. Boloxonaga qarab vovullayverdi, vovullayverdi...
Magnitofondan kampirning ovozi kelardi.
«Qorako‘zgina, qayoqlarda sanqib yuribsan? Hech uyda o‘tirasanmi-yo‘qmi? Qorning xam ochgandir? Tentakkina. Gapimga quloq sol, nega beozor musichani quvasan?..»
Qorako‘z akillar, yerni timdalab orqasiga tuproq otardi. Shu hovlida kecha to‘y bo‘lgandi. Shirakayf yigitlar mikrofonni baland qo‘yib, hech kimni uxlatmagan edi. Uyquga to‘ymagan odamlarga tong mahali akillayotgan itning bu qilig‘i malol kelardi. Quturgan bu it qayoqdan paydo bo‘ldi, uni yo‘qotish kerak, deb o‘ylashardi.
Qorako‘z odamlarni jonidan bezor qilib, tinmay vovullar, u yokdan-bu yoqqa yugurib, akillagani akillagan edi.
— Daydi itlarni tutadiganlarni chaqirish kerak, — dedi birinchi qavat boloxonasiga choyshab yopinib chiqqan kasalmand bir kishi.
— Quturgan bu, bolalarni tishlab olmasin-da! Uni otib tashlash kerak! Hoy, kimning miltig‘i bor? — deb asabiy qichqirdi uchinchi qavatdan bittasi.
Kampirning ovozi hamon eshitilib turibdi. Qorako‘z akillashini qo‘ymaydi.
Shu payt to‘rtinchi qavatdan kimdir varanglatib o‘q uzdi. Qorako‘z vangillab yonboshiga ag‘darildi. Orqa oyog‘ini bir-ikki silkitib jimib qoldi.
Magnitofon tasmasi hamon aylanardi.
«... Qorako‘z o‘lmagur, Majnungina, yana qayoqqa ketyapsan? Ma’shuqalaring oldigami? Kelinni qachon ko‘rsatasan? Laylingni bir olib kel, ko‘ray...»
Qorako‘z kampirning ovozi kelayotgan boloxona tomonga yuzini burgancha jonsiz yotardi.
|
| |
| |
| bek88 | Сана: Пайшанба, 01-Авг-2013, 20:30 | Изох # 107 |
 Сайт ашаддий мухлиси
Гурух: Форум аъзоси
Изохлар: 1565
Тақдирланишлар: 0
Хурмат даражаси: 649
Холати: Хозир йўқ
| Ahad Qayum sherlari ham yuraka yaqin.
Sayyod.com hayotim bir bo'lagi.
|
| |
| |
| БОБО | Сана: Пайшанба, 01-Авг-2013, 20:44 | Изох # 108 |
 ФанФорум рахбари
Гурух: ФОРУМ МОДЕРАТОРИ!
Изохлар: 630
Тақдирланишлар: 4
Хурмат даражаси: 1607
Холати: Хозир йўқ
| Цитата (bek88) Ahad Qayum sherlari ham yuraka yaqin.
Бу ерда Машхур хикоялар хакида гап кетаётганди шекилли,сиз
Ахад Каюмни шеърларини эслаб колибсиз???
|
| |
| |
| Dadaxon | Сана: Сешанба, 20-Авг-2013, 00:18 | Изох # 109 |
|
Sayyod.com мухлиси
Гурух: Форум аъзоси
Изохлар: 203
Тақдирланишлар: 1
Хурмат даражаси: 244
Холати: Хозир йўқ
| Onalarimiz naqadar mexribon, naqadar oqila naqadar dono...
16:00. Ayol stol ustiga oppoq
dasturxonni töshadi. Keyin
xafsala bilan dasturxonni turli
noz-ne'matlar bilan töldira
boshladi. Bugun keladigan
mehmonlar uning uchun alohida
ahamiyatli edi. Yuzida mayin
tabassum bilan taom
tayyorlashga kirishdi...
19:00. Ayolning pishirgan
ovqatlari bugun ishtahani
bög'adigan darajada bemaza edi.
Ovqatning kartoshkasi kuygan,
göshti esa pishmagan.
Mehmonga kelgan ayolning
dugonasi, ög'il va yangi kelin
ovqatning juda shirin bölganligini
sözlasalarda, taomdan bir
qoshiqdan ziyod yemadilar.
21:00. Nihoyat mehmonlar
uylariga ketish uchun qözg'ala
boshlashdi. Yoshlar ketganlaridan
söng ayoldan dugonasi söradi:
- Bugun senga nima böldi o'zi?
Pishirgan taomlaringning mazasi
og'izda qolardi. Bugun birinchi
marta keliningni mehmonga
chaqirgan bölsang... Nega
ovqating shunchalik bemaza
chiqdi? Yoki kasal bölib
qoldingmi?
Ayol nim tabassum bilan jilmaydi:
- Yöq, yaxshiman. Ataylab
shunaqa qilib pishirdim.
Bilmadim, yana qancha umrim
qoldi. Lekin endi bu taomlarni
yegan ög'lim xotiniga hech
qachon “Оnam ovqatni sendan
köra shirinroq pishirardi”, deb
aytmaydi va kelinimning qalbini
og'ritmaydi...
|
| |
| |
| Bek8111 | Сана: Пайшанба, 24-Окт-2013, 15:39 | Изох # 110 |
|
Sayyod.comда пропискада!
Гурух: Ma'mur
Изохлар: 3615
Тақдирланишлар: 2
Хурмат даражаси: 688
Холати: Хозир йўқ
| Q A D R Uyga qaytganimda ayolim kechkiovqatga dasturxon tuzayotgan ekan. Uni qo`lidan tutib yonimga o`tkazdimva jiddiy gapim borligini aytdim. U
jim o`tirib meni tinglardi. Imkon qadar ko`zlariga qarab gapirishga urinardim,
biroq ulardagi o`g`riq meni sozlashimni qiyinlashtirardi. Nafasimni jamlab
keyingi kunlarda ichimda o`ylab yurganimni shart aytdim qo`ydim: “Sen bilan
ajrashmoqchiman”.. Uni bu so`zlarim hayratga solmadi va u sokinlik bilan
“Nega?” deb sababini so`radi. Javobdan o`zimni olib qochdim, unga bu harakatim
yoqmadi. Nima deb aytishim kerak edi? Hotinimni sevmay qo`ganimga ancha
bo`lgan, hozir ko`nglim butkul Dilraboga tegishli. Ertasi kuni ishdan
qaytganimda hotinim nimalarnidir yozib o`tirgan edi.
Indamay kirib yotdim, Dilrabo bilan o`tgan kunimta`surotlarini o`ylab shirin uyquga ketibman. Ertalab ayolim qo`limga bir
parcha qog`oz tutkazdi. Unda bir shart yozilgan edi. U men bilan ajrashishga
qarshilik qilmasligini va buning evaziga mendan biroy muddat so`ragan edi. Shu
bir oyni baxtli oiladek o`tkazishimizni iltimos qildi. Sababini oddiygina
tushuntirdi. Yaqinda o`g`ilchamiz maktabga borishi kerak edi va yomon
ta`surotlar bilan o`qishni boshlamasligini hohlardi. Men rozi bo`ldim. Uning
yana bir kichkinagina sharti bor edi. Turmushimizning ilk oyidek uni har tongda
uy ichidan qo`llarimda ko`tarib eshik oldigacha olib chiqishimni so`radi.
Ayolim ajrashish oldidan aqldan ozibdi degan hayol keldiyu indamadim, shu bilan
qutulsam mayli. Ayolimga nisbatan hohish istagim ham yo`q edi, meni yana o`ziga
isitib oladi desam. Begonani ko`targandek ko`tarib yurarman bir oy. Birinchi
kun g`alati o`tdi. O`g`lim bizni ko`rib qiyqirib yubordi: “Ada nega oyimni
ko`tarib oldiz?”. Hotinim ajrashish haqida zinhor gapirmasligimni iltimos
qilganligi uchun men jilmayib qo`ya qoldim va kocha eshigigacha ko`tarib
bordim. U ishga ketdi… Har tong shunday o`ta boshladi. Har safar ayolimni
qo`limga olarkanman qandaydir iliqlik paydo bo`layotgandek tuyulardi. Men
o`zimni ishontirardim boshqasini sevaman deb. Dilraboni oldiga oshiqardim. Bir
oy bo`lishiga ikki kun qolganda hotinim qandaydir yengillik bilan qo`llarimga
o`zini topshirdi. Qo`llari bilan bo`ynimdan quchib boshini elkamga qo`ydi.
Orqadan bizni kuzatayotgan o`g`limizni chaqirib yuzidan o`pdi. Biz haqiqatda
baxtli oiladek edik. Men har kungidan ham mahkam ko`tarib olgandim ayolimni.
Huddi nikoh kunimizdek… Ishxonamga uchib kirdim. Hoziroq borib hammasini hal
qilaman. Qarshimdan chiqqan Dilraboga borini aytdim: “Men seni sevmayman.
Hotinim bilan ajrashmayman”. Unin
javobi yuzimga tushgan tarsaki edi. Yig`lab honasiga qulflanib oldi. Men esa
yugurib ko`chaga chiqdim va toza havodan to`yib nafas ola boshladim. Go`yoki
sevib qolgan o`spirindek. Yo`l-yo`lakay
bitta tort va katta guldasta oldim. Ayolim sevadigan gullardan. Ayolimdam
minnatdor edim meni yana oilasiga qaytara olganiga. Urish-janjalsiz chiroyli
yechim topganiga. Men uni butun umr qo`limda ko`tarib yurishimga arziydi.
Yotoqxonamizga qayta tug`ilgan sevgi qanotlarida uchib kirdim. Ayolim meni
kutmabdi… Ishdan qaytgunimcha joni uzilgan ekan. Men ko`zi ko`r shuncha oydan
beri oilamdan uzoqlashib ayolim rak kasaliga duchor bo`lganini sezmabman ham. U
ham befarq eriga dardini aytgisi kelmagan. Uning so`nggi iltimosining maqsadi
esa: farzandimiz ko`z oldida men o`z ayolini va oilasini tashlab ketgan odam
sifatida emas, balki sevuvchi er va ota sifatida qolishimni istagan ekan,
hattoki ketayotganida ham yaqinlari uchun harakat qilibdi… Hayotda pul yig`ish,
mashina va uy olish g`amida yuramiz, biroq bu tashvishlar deb yaqinlarimiz
bilan munosabatlarni unutmasligimiz kerak. Hech kim abadiy emas, kim oldin, kim
keyin ketadi. Armonda qolmaylik azizlar.
Добавлено (24-Окт-2013, 14:39)
---------------------------------------------
М Е Ҳ Р
Бир кун ўлишучун ҳар куни яшаймиз, бир кун яшаш учун эса ҳар куни ўламиз…Натижа бир хил, факат мақсадларда тафоввут бор ..“Бугун оҳирги кунингиз..” Жуда совуқ эшитилади-я бу гап… Агар ростдан ҳам инсон бугун умрининг энг оҳирги кунини яшаётганини била олганда ўзини қандай тутган бўларди? Эртага бу дунёда бўлмаслигини била туриб ҳам ёлғончиликдан тийилмасмикин, тавба қилишга муддат қолмаганлигини била туриб ҳам инсонлар дилини оғритишда давом эта олишга журъат қилармикин…?
Менимча эса йўқ… Ҳизмат юзасидан шаҳримиздаги кўп қаватли уйларга борганимда ҳонадонларнинг бирида одамлар гавжум эканлигига кўзим тушди… Бир неча кун аввал бир акамиз вафот этган эканлар. Ҳақларига дуо қилдик! Шу ердагилар марҳумнинг ёш эканлигини, эндигина 30 га кирганлигини айтиб қаттиқ афсус чекишди… “Ёш эканларда” дея таъзия билдирдим… Лекин, ўйлаб қарасам, ўзим ҳам деярли шу ёшда эканман… Йўқ…аслида бу каби ҳолатларни эслатиб дилингизгағашлик солишни истамасдим! Шунчаки, ҳар галмангуликка даъво қилгучилар билан ҳамсуҳбат бўлганимда ўзимга шу саволни беравераман… “Қизиқ, шу одам охирги кун яшаётганини билганида нима қиларди экан?” Эътибор қилсам сочимга ҳам илк оқлар оралабди… Мен яҳшигина эслайдиган болалик даврларимни фарзандим тимсолида кузатаман Бу нима? Улғайишмикин… Ёки ўзликни англашми? Келинг, умр якуни эшик қоқмасидан бир-биримизга мехрлик бўлишга урунайлик… Келинг, гарчи умримиз барокатлар билан узоқ бўлишига умид қилсакда, оҳирги кундаги каби яҳшилик қилишга улгуриб қолишга интилайлик…
Келинг, шу сатрларни ўқийликда, биз хузурларига бормаганимизга кўп бўлган
яқинларимиздан ҳабар олишга шошилайлик… Ҳаётга самимий назар билан боқишни эртага кечиктирмасдан, айнан бугундан бошлаган маъқул… Сиз ва биз ишонч билдиришга улгурган ҳаёт ҳали ҳеч кимга вафо қилмаган. Энг асосийси фурсат бор… Имкон ҳам… Ҳохиш бўлса бўлди…!
Хаётда шунчаки яшаш мухим эмас, кимгадир керакли булиб яшаш мухимрокдир!
Изохни тахрирлади (ўзгартирди) Bek8111 - Пайшанба, 24-Окт-2013, 15:43 |
| |
| |
| Dadaxon | Сана: Жума-муборак кун!, 25-Окт-2013, 16:04 | Изох # 111 |
|
Sayyod.com мухлиси
Гурух: Форум аъзоси
Изохлар: 203
Тақдирланишлар: 1
Хурмат даражаси: 244
Холати: Хозир йўқ
| Erkak Erkak-da...
Assalamu alaykum.
Bir hikoyadan judayam ta'sirlandim.
Shu voqeani sizlarga ham yetkazishni lozim topdim.
Bir oilada tug'ilgan bolalar ayni
shirin davrida, 2-3 yashar
bo'lganida o'lib qolaverar ekan.
Allohni irodasi, Har gal Ona
bechora O'lik bolasini bag'riga
bosgancha bo'zlab bo'zlab
yig'larkan, uning dod faryodiga
osmon toqat qilolmay, duv-duv
yosh to'karkan. Tog'lar larzaga
kelib ,daryoyu dengizlarda
toshqin paydo bo'larkan. Lekin
erning ko'zidan biror tomchi
ham yosh chiqmas ekan. Har gal
bolasi olamdan ko'z yumganda
Onaizor boshini devorlarga urib
yig'larkan, sochlarini
yularkan, yuzlarini tirnarkan.
"Sen o'lguncha men o'lsam bo'lmasmidi" deya Allohdan
öziga o'lim tilarkan. Er bo'lsa bu
kulfatni jimgina o'tkazaverarkan.
Har gal boladan judo bo'lganda
mushtipar Ona farzand dog'ida
1-2 oylab kasal bo'lib yotarkan.
Tabiblar turli dori darmonlar
berishib, har xil muolajalar qilib
uni arang oyoqga
turg'azisharkan. Oilada unga
og'ir ish qildirishmas, qattiq botadigan gap etishmas,
ko'ngliga qarab ish tutishar ekan.
Er esa soppa sog'day
yuraverarkan. O'n birinchi
farzand 3 yoshida olamdan
o'tganda Onaning toqati toq
bo'libdi.
- Hoy Er, Otamisan
o'zi, nimasan ?! Nega
qayg'urmaysan ? !
Xotin shunday deb tik turgan
Erining yoqasidan olib, siltagan
ekan , Er yerga Guuppp etib
tushibdiyu Jon taslim qilibdi !!!!!
Bechora Er g'amni ichiga yuta
yuta tugab, bir siltashgayam
bardosh berolmaydigan holga
kelgan ekan.
Qanaqadur bir g'alati bo'ldimki
bu voqeadan.
Odamlar hatto
bitta farzand dog'iga bardosh
berolmaydi. Lekin buniyam bir
xikmati borki, Robbim iznisiz
hech ish sababsiz bo'lmaydi.
Go'dak holda hayotdan erta
ketgan farzandlar Oxiratda,
hamma suvga tashna Jazirama
holda Ota Onasiga suv keltiradi.
Darhaqiqat ,har bir ko'rgulikni
bir ezgu tomoni bo'ladi.
|
| |
| |
| Bek8111 | Сана: Жума-муборак кун!, 07-Фев-2014, 17:56 | Изох # 112 |
|
Sayyod.comда пропискада!
Гурух: Ma'mur
Изохлар: 3615
Тақдирланишлар: 2
Хурмат даражаси: 688
Холати: Хозир йўқ
| Мархумнинг телефони.
-Кечирасиз, телефон устаси қаерда ўтиради?Дўконга кириб келган ёшгина жувон
барча сотувчилар эътиборини тортди. У шунчаки истарали эмас, балки жуда чиройли
эди. Қизларни "ўраш”бўйича устаси фаранг бўлибкетган Фарҳод унинг олдида
ҳозиру-нозир бўлди.- Келинг, келинойи. Нима бўлди телефонизга?-қизларни мафтун
этадиган табассумини ишга солиб сўради.- Сиз телефон устасимисиз?- Йўқ. Лекин
бирор маслаҳат берарман. Қани бир кўрайчи,-деб қўлини узатди.- Кечирасиз, менга
устакерак..Фарҳоднинг қўли ҳавода қолди ва ноқулай вазиятдан чиқиш учун
кўрсатгич бармоғи билан устахона томон ишора қилди.Бошқа сотувчилар унинг яна
бир "ўлжа”ни қопқонга туширишдаги уринишлари чиппакка чиққанидан устидан
кула бошлашди..Жувон устахонадан қайтаётганида Фарҳод яна унинг қаршисида пайдо
бўлди.Иккинчи уринишда у бирамаллаб бу гўзалнинг телефон рақамини олиш ниятида
эди. Лекин йигитнинг асл мақсади ўзини мазах қилганларни ҳаммасига ўзининг
кимлигини кўрсатиб қўйиш эди. Унда содда тил билан айтганда спорт қизиқиши
туғилиб ишқий кайфиятни бир четга суриб қўйганди. Аммо бу сафар ҳам бирор
натижа чиқмади. Энди ёши каттароқ сотувчилар Фарҳодни очиқчасига ҳангома қила
бошлашди.- Ҳап, сеними. Шошмай тур.Сендака олмахонларни кўпини кўрганман!- деб
устахона томон югуриб кетди.Уста Тоҳир ҳар доимгидек жиддий нигоҳини сочиб
ташланган телефон деталларига тикканча бирнималарни тузатиш билан оввора эди.
Фарҳод бу одамдан бирор наф чиқмаслигини яхши билсада уриниб кўришга қарор
қилди.- Тоҳир ака, ҳозирги қизни телефонига нима бўлган экан?- Блокировкага тушиб
қолибди.- Очиб бердизми?- Йўқ.Ҳар доимгидек совуққина жавоб. Фарҳод уни яна
гапгасола бошлаганди Тоҳир бир хўмрайиб берди. Аёл қолдириб кетган телефонни
унинг қўлига бермади ҳам, минг сўрамасин. Йигит тарвузи қўлтиғидан тушиб яна
жойига қайтди.Тоҳир эса жувоннинг сўзларини эсларди: "Телефон ичидагилар
омонат”. Албатта омонат, буни айтишмаса ҳам яхши тушунади. Бирор мартаҳам
мижозлар ҳаққига,телефон ичидаги деталлар ёки маълумотларига ҳиёнат қилмаган
уста учун бу каби огоҳлантириш ишончсизлик аломатидек туюларди.Қайсидир нопок
усталар касрига бошқаларга ҳам шубҳа билан қараш нотўғри эди унинг
наздида.Кечки пайт ота-онаси уйқуга кетгач компютерини ёқиб жувон ташлаб кетган
телефонни унга улади. Русуми жуда замонавий бўлса ҳам кодни бузиш қийин
бўлмади.Телефонни ўчириб, бир четга олиб қўймоқчи бўлганида, кўнглида негадир
ғашлик сезди. Жувоннинг сўзлари бўйича бу аппарат яқинда вафот этган эрига
тегишлиэкан. Тоҳир унинг ичидаги файлларни бирров кўздан кечириш лозимлиги
ҳақида ўйлади. Бошлагач эса "Эҳ!Афсус!” деб юборди. Мана унинг энг ёмон
шубҳалари рўёбга чиқиб турибди.Фаҳш видеолар ва расмлар солинган папкалар.
Телефон қайтариб берилганда оила аҳли марҳумнинг бу"қизиқиш”и ҳақида
билишлари жуда хунук бўлиши ҳақида ўйлади. Файлларни очиб кўрмасдан ҳам ўчира
бошлади.Кичкина суратчалари номларидан маълум эди улар нима ҳақида эканлиги.
Ёмон расмларни ҳам тозалаб ташлади беш дақиқага қолмай.Доим бундай нарсалардан
ўзини тия билган Тоҳирнинг қизиқувчанлик ҳисси бу сафарҳам унинг виждонини енга
олмади. У касбининг бу нозик тарафидан нафратланарди.Аммо наилож, бу ҳунарни
устаси бўлгунча икки йил вақти кетди. Бундай ноҳушликларга чидашга
мажбур.Ҳирсни уйғотувчи файллар ўчирилгач, бошқа папкаларни ҳам тафтиш қилишга
киришди.Оилавий суратлар. Булар раҳматликнинг ота-онаси бўлса керак. Сочларига
оқоралаган фариштали онахон ва юзидан нур таралувчи отахон. Ўғли ишга
кетаётганида улар қўлларини дуога очиб туришларини,ишдан қайтганида эса
бағриларини очиб кутиболишларини тасаввур қилди беихтиёр. Аёлини эса устахонада
кўрганэ ди. Унинг суратларини катталаштирмади. Бегона жувон суратларига разм
солишни ўзига эп кўрмади, у аёл бева бўлса ҳам.Кейинги суратлар раҳматлик йигит
ҳаётидаги энг бахтли онларни акс эттирарди.Мана бу ширингина болакай ўғилчаси
ҳойнаҳой. Онаси билан, бувиси ва буваси бағрида роса суратга тушибди, турли
қилиқлар қилиб. Бирнеча дақиқадан бери қовоғидан қор ёғаётганТоҳирнинг юзига
табассум югурди. Ният қилиб қўйди ичида "Менга ҳам шундай ширин ўғилчалар
берсин” деб.Бир суратда эса болакай бир эркакни қучиб оғзи қулоғига етгудек
кулиб турибди. Мана ниҳоят телефон эгаси ҳамчиқди. Ўлган йигит жуда келишган,
салобатли одам бўлган экан. Кўплаб қизларнинг орзу-ҳавасидагидек. Ҳақиқий
шаҳзода. Бироқ умри қисқаэкан.Тоҳир оилавий папкадаги сўнгги суратга бироз
тикилибқолди. Ёш оила. Уларнинг нигоҳларидаги бахтни фақатгина кўзи ожиз
кўраолмасди. Марҳум ўз аёли ва ўғли билан тушган бу сурат устага жуда қаттиқ
таъсир қилди. Бир қарашда оддий сурат. Аммо бир оиланинг ҳақиқий бахтини ифода
этади.У ўйланиб қолди. Вафот этган йигитнинг хавас қилса арзигулик аёли, оиласи
бўлатуриб нега фаҳш суратлар ва видеоларга қизиқиши бўлгани ҳақида...Бошқа
суратларни кетма- кет ўтказар экан раҳматликнинг ҳаётига кириб бораётгандек ҳис
қиларди ўзини. Мана у дўстлари даврасида.Чойхонада, қозон-ўчоқ олдида чиройли
табассум билан капгир кўтариб турибди.Кейингилари ишхонасидан лавҳалар бўлса
керак.. Катта стол эгаси экан. Ёмон мансабда ишламаган кўринади.Кейинги папка
эса яна бир борТоҳирнинг нафратини қўзғотди. Телефон эгаси ишхонасида калта
кўйлак кийган бир қизни белидан қучиб турарди. Бирин-кетин уларнинг
муносабатларини акс эттирувчи лавҳалар чиқа бошлади. Қиз унинг ўйнаши эканлиги
сир эмасди суратлардан. Ҳаттоки қиздан бўса олаётгани ҳам муҳрланган
экан.Тоҳирнинг кўз олдида устахонага келган жувон намоён бўлдиУнинг мунгли
кўзлари, дард тўла нигоҳи.Севган инсонидан,фарзандининг отаси, жуфту-ҳалолидан
айрилгани аёлни ғамгин кўринишида ифода этарди. Бу аёл ўз эри ҳақида билмаган
тафсилотлари маълум бўлса қай ҳолатга тушишини тасаввур қилди.Ёрқин, ширин
хотиралар устини нафрат пардаси қоплаши мумкин эди.Тоҳир телефонни барча
кераксиз нарсалардан тозалашга аҳд қилди. Марҳум йигит ва ишхонадаги қизча
муносабатларини акс эттирувчи барча суратлар ўчирилди. СМСлар орасида бирталай
севги ёзишмалари бор экан. Мазмунидан ўша бегонақизга тегишли бўлганларини
ҳаммасинини йўқ қилди.Уларнинг орасида йигитнинг аёлидан келганларига ҳам кўзи
тушди. "Бегим, қачон келасиз? Сизни соғиндик”,"Адаси,
чарчамаяпсизми?Сизни севаман”...Раҳматликнинг шаънига доғ тушириши мумкин бўлган
барча суратлар, ёзишмалар ўчирилди. Мусиқалар орасида Қуръон суралари ёзилган
экан. Тоҳир фаҳш файлларни муқаддас китоб оятлари янграган аудиолар билан
қандай қилиб бир жойда сақланиши мумкинлигини тушунолмасди. Онги буни қабул
қилмас эди. Гўёки катта жавонда Қуръон китоби ва ёнгинасида шарманда кинолар
акс этган дисклар тахлангандек. Ўлган йигитнинг қандай гуноҳларга ботганлигини
таҳмин қилар экан уни мағфират қилишини Аллоҳдан сўради.Телефон ичини тозалаб
бўлгач ўзини катта ишни амалга оширгандек ҳис қилди ва кўнгли ҳотиржам
топди.Бамисоли катта жавонни тартибга келтириб,ифлосликни ахлат қутисига
ташлагандек бўлди. Уйқуга кетаётганида бахтли оиласурати кўз олдига келди ва
ўша жувон хотиралари энди нуқсонсиз бўлишини тасаввур қилди...Одамлар орасида ўзининг
яхши хулқи билан танилганТоҳирнинг жанозасига кўподам йиғилди. Тўсатдан келган
ўлим. Шифокорлар ташҳиси шундай бўлди.Йиғилганлар уни уйқуда жони узилганини
таъкидлашарди.Маййит ётган хонага кириб чиққанлар эса Тоҳирнинг юзидан нур
ёғилаётгандек кўрингани ҳақида гапирардилар...Беш кундан кейин аёл яна ўша
дўконга кириб келди. Сотувчи Фарҳод телефонни эгасига етказиш учун
шошди.Тоҳирнинг кутилмаган ўлими унга қаттиқ таъсир қилган эди. Устанинг
онасидан олган телефонни ичини кавлаганда бу эрли аёлнинг аппарати эканлигини
англаган ва ҳушомад қилиш ниятидан қайтган эди.- Келинойи, мана омонатиз.Тоҳир
ака тузатиб қўйган эканлар.- Уста ёш кетибдиларда., -деди аёл,- Сабаби нима
экан?- Ҳеч ким билмайди... Уйқуда жон берибдилар.- Жойлари жаннатда
бўлсин.Хизмат ҳақини уйдагиларига бериб қўйинг. Қиёматда бўйнимда қарз бўлиб
қолмасин..Фарҳод пулларни олгач аёлни сўзсиз кузатиб қолди...Жувон эса
ташқарига чиққач тўғри уйи томон юрмай яқиндаги ҳиёбонга кирди. Бўш ўриндиқ
топиб, раҳматлик эрининг телефонини очди. Аёл кўзларидан сел каби қуйилаётган
ёшлар аччиғини унча-мунча одам кўтаролмайди. Бу томчиларда армон, изтироб, алам
ва қайғу мужассам эди. Оилавий расмларни кетма-кет кўрарэкан ўзини тиёлмасди.
Ичидан тошқин дарё бўлиб яна ёшқалқиб чиқарди.Унга ҳаммадан ҳам таъсир қилгани
– телефон дисплейидаги сурат эди. Бу расмни илгари кўрмаганэкан. Ўзи ҳаёл
сурибтурганида эри билдирмай олган шекилли. Жуда табиий ва чиройли чиққан
суратнинг бир чеккасида "Менинг бахтим” деган ёзув бор эди...Суратни
ҳақиқатдан ҳам марҳум эри олган. Бироқ унга сеҳрли сўзларни битиб,дисплейга
жойлаштирган одам эса ўз ўлимидан бир неча соат аввал бегона одамнинг шаънини
поклаб берган Тоҳир уста эди.
Хаётда шунчаки яшаш мухим эмас, кимгадир керакли булиб яшаш мухимрокдир!
Изохни тахрирлади (ўзгартирди) Bek8111 - Жума-муборак кун!, 07-Фев-2014, 17:57 |
| |
| |
| EzoDil | Сана: Сешанба, 11-Фев-2014, 17:36 | Изох # 113 |
 Sayyod.com мухлиси
Гурух: ЗАПРЕТДА!
Изохлар: 877
Тақдирланишлар: 0
Холати: Хозир йўқ
| Qoyil! Hikoya juda tasirli ekan. Oramizda wunday insonlarning borligiga wukrla qilamiz.
Kimgadir borligim o'zi bir dunyo,
Su'ratim avaylab yurakka ildi.
Kimgadir aksincha,keldimmi malol,
Ertadan kechgacha g'iybatim qildi))
|
| |
| |
| Bek8111 | Сана: Жума-муборак кун!, 21-Фев-2014, 15:51 | Изох # 114 |
|
Sayyod.comда пропискада!
Гурух: Ma'mur
Изохлар: 3615
Тақдирланишлар: 2
Хурмат даражаси: 688
Холати: Хозир йўқ
| Қўнғироқ
Oнам телефон қилдилар. Хар галгидей насихат қилишни бошладила. Нима қилишим кераклигини, қандай қилишим кераклигини. Уже бу сафар гапларини кўтара олмадим: -Она, мен уже 20 ёшдаман. Ёш боламасманку! Хадеб насихат қилавермен! Шунчалар қизишиб кетганимдан, онамга бақириб берганимни билмай қолдим. Шунчалар ўдагайлаб бердимки, хатто онам индамай қолдилар. Ёнимга акам келдида, бир тарсаки туширди юзимга. Мен телефонни улоқтириб юбордимда, телевизор ёнидаги диванга бориб жойлашдим. Вақт ўтди ва мен жахлимдан тушдим. Шу вақт дўстм телефон қилди ва Онам оламдан ўтганлигини айтди. Мен унинг гапларини охиригача эшитмадим хам. -Онам! Онажоним! Кўзларимга шашкатор ёш келиб, телефон трубкасини қўйганимча карахт бўлиб қотиб қолдим. қулогимда эса онамга бақириб жеркиб бераётганим жарангларди. Кўзим олдида эса онагинамни табассумли юзи эди. Мен шу туришимда қотиб қолдим, томогим бўгилиб қолган, қалбим эзилиб, хаёлимда эса онажоним эди. Ерга тизза чўкдимда, фарйод қила бошладим: -Аллохим, уни қайтариб бер! Жон Аллохим онажонимни қайтариб бер. Мени жонимни олақолгин! Илтимос Аллохим онамни қайтариб бер. Майли мени азобла, истасанг ногирон қилиб қўй. Аллохим онамни қайтиб бер! Шунчалар бақириб йигладимки хонага акам кириб келди. қўлида телефон трубкасини ушлаб олганича: -Овозингни ўчир! -деб бақирди менга. -Нега ахмоқ каби бақирасан, онамни гапларини эшита олмаяпман! Онамни? қотиб қолдим. Тезда телефон трубкасини окамни қўлидан тортиб олдимда: -Онажон??? Онажоним! Онам эса хар галгидек хотиржам ва ёқимли овози билан: -Ха болажоним-дедилар. Мен бошқа хеч нарса деёлмай колдим. Кўзларимдан шашкатор ёшлар оқиб кетти. Дўстим менга телефон қилиб айтганида, унинг онаси ўлган экан. Мен эса чала эшитиб нотўгри тушунганаканман. Мен хеч нарса деёлмай қолдим. Фақатгина шивирлай олардим холос: -Онажоним,мени кечиринг, қадрдоним, мехрибоним. Онам сўзларимни эшитиб йиглаб юбордилар: -Болагинам, хар нарса бўлсаям фақат сен йигламагин, жоним болам. Сени йиглашингни эштолмайман. Мен йиглашда давом этардим. Узр сўраб тавба қилардим. акам қўлимдан телефон трубкасини олиб хонасига кириб кетти. Мен эса хонамга кириб Аллохга ёлворишни бошладим. -Эй Роббим... Мени кечир ва менга ўхшаб онасига озор етказадиганларния м кечир... Онасига озор бериб онасидан айрилиб қолганларниям кечир... Онасини бир бора дийдорини кўришга зор бўлганларниям кечир... Онани қайтиб топа олмаймиз. Эй йигитлар! Фарзандларингизни тарбия қилаётганда, ўз аёлингизни, онангизни эъзозлашга, хурмат қилишга ўргатинг.
Хаётда шунчаки яшаш мухим эмас, кимгадир керакли булиб яшаш мухимрокдир!
Изохни тахрирлади (ўзгартирди) Bek8111 - Жума-муборак кун!, 21-Фев-2014, 15:52 |
| |
| |
| EzoDil | Сана: Шанба, 15-Мар-2014, 12:13 | Изох # 115 |
|
Sayyod.com мухлиси
Гурух: ЗАПРЕТДА!
Изохлар: 877
Тақдирланишлар: 0
Холати: Хозир йўқ
| Бир қиз хонадонга келин бўлиб
тушди. Икки хафталик ёш келинчак эди. Эри
узум хомток қилай деб чиққанда, сўридан
йиқилиб умуртқаси синиб тўшакка ётиб қолади.
Шахарни хамма шифохоналарига боради шунда
маълум бўладики. Йигит бошқа оёққа турмаслиги. Ногирон бўб қолади. Шунда аёлини
чақириб: Сенга жавоб сендан розиман мен
бошқа оёққа турмайман кетавер деганда. Йўқ
мен сизни деб шу хонадонга келдим, никох
хутбаси икковимизга ўқилган, сиз билан
яшайман деб, шу эри билан 45 йил хаёт кечириб на бола чақалоқ овози, на тўй
хашаматлар, на қуда андачилик қилди. Ёшлик
даврини шу ногирон эри билан ўтказиб. Шу
эрини оқ ювиб, оқ тараб шу хаётга чидаб яшаб
келди. Эрларини ахволи оғирлашиб ўлим
олдидан аёлини чақириб: Аёлига гулдай умрингни, ёшлигингни мендек бир ногирон
эринга ба-ишладинг, сендан розиман. Сендек
Жаннати аёллар бор экан дунё хали нафас олиб
турибди деб Аллохдан йиғлаб аёлини хаққига
дуо қилиб дунёдан ўтиб кетган эканлар . . . ! ! !
Бу бизга хам ибрат, Чунки Жаннатга кириш учун жуда кўп енгилликлар берилган. Аллохдан дуо
килиб сўраймиз, бизнинг хам хамма ўзбек
аёлларимиз шундай Тақволи Жаннати аёл
бўлишларини..
P.s: Afsuski,erkaklarga nisbatan ayollar turmush örtoqlariga vafodor böladilar. Erkaklar juda kam hollarda ayollariga sodiq böladilar.
Kimgadir borligim o'zi bir dunyo,
Su'ratim avaylab yurakka ildi.
Kimgadir aksincha,keldimmi malol,
Ertadan kechgacha g'iybatim qildi))
|
| |
| |
| Bek8111 | Сана: Якшанба, 16-Мар-2014, 20:42 | Изох # 116 |
|
Sayyod.comда пропискада!
Гурух: Ma'mur
Изохлар: 3615
Тақдирланишлар: 2
Хурмат даражаси: 688
Холати: Хозир йўқ
| EzoDil, Бирни куриб фикр кил, бирни куриб шукр кил деб бежиз айтишмаган. Бир жинс вакилларига нисбатан бунака каттик айблов куйманг. Нима Шохжахон Мумтозмахал бегимга содик булмаганми? Саид Ахмад аёллари оламдан утгач умуман уйланмай утганларидан хабарингиз йукми? Бунака мисолларни яна куплаб келтириш мумкин. Бир жинсни иккинчи жинсга нисбатан ёмонлаб курсатманг. Эркак уз куполлиги ва дагаллиги билан, керак вактида суянчиклиги керак вактда оилада устунлиги билан эркак. Аёл эса уз нози ва карашмалари хамда ибоси керак булса фаросати билан аёл.
Хаётда шунчаки яшаш мухим эмас, кимгадир керакли булиб яшаш мухимрокдир!
|
| |
| |
| EzoDil | Сана: Душанба, 17-Мар-2014, 00:16 | Изох # 117 |
|
Sayyod.com мухлиси
Гурух: ЗАПРЕТДА!
Изохлар: 877
Тақдирланишлар: 0
Холати: Хозир йўқ
| Hammayammas,juda kam hollarda didim. Hozirgi zamonni nazarda tutdim. Добавлено (16-Мар-2014, 23:16)
---------------------------------------------
Hammayammas,juda kam hollarda didim. Hozirgi zamonni nazarda tutdim.
Kimgadir borligim o'zi bir dunyo,
Su'ratim avaylab yurakka ildi.
Kimgadir aksincha,keldimmi malol,
Ertadan kechgacha g'iybatim qildi))
|
| |
| |
| Bek8111 | Сана: Сешанба, 03-Июн-2014, 14:10 | Изох # 118 |
|
Sayyod.comда пропискада!
Гурух: Ma'mur
Изохлар: 3615
Тақдирланишлар: 2
Хурмат даражаси: 688
Холати: Хозир йўқ
| А М А К И
Кетяпсизми? - деб сўради у кўзларига ёш тўларкан. - Ха . . . Мен бошқасини севиб қолдим! Сен жонимга тегдинг, болаларнинг бақир-чақири жонга тегди!
- Аммо бу сизнинг фарзандлариз! Улар хали мурғаккинаку! Қандай ташлаб кетасиз?
- Бўлди, тинч қўй мени! Сен гўзаллигингни хам йўқотдинг!
- Ахир кенжамизни туққанимдан кейин хали ўзимга келмадим. Буларни хаммаси ўткинчику . . .
- Мен кетаман дедимми, кетаман! - деб аёлини бир силтадида итариб юборди. Аёл йиқилди, боши деворга урилиб қаттиқ оғриқни хис қилди. Лекин йиғламади, томоғига келган аччиқни юта олди. Икки ёшли ўғли уйғониб кетиб, бу “манзара”ни кузатиб ўтирарди.
- Яхши, кетаверинг. Лекин бир нарсани унутманг. Биз хеч қачон сизни ёнингизга бормаймиз! Яшаб кетамиз! Кеттизми, ортга йўл йўқ! - деди хотиржамлик билан аёл. Кейин ичкари хонага кириб, беш ойлик кенжасини қўлига олди. Уччови уларни ташлаб кетаётган эр ва отанинг ортидан қараб қолишди . . .
- Ха, алло? Ха, кетаяпман. Хозир бораман! - деб такрорларди ўттиз ёшлардаги эркак телефонда, зинапоялардан шошганча тушиб бораркан . . .
Орадан беш йил ўтди.
- Эй, Худойим. Қанчалик жонимга тегди бу хотин! - деб ўйларди эркак, - яхшиси хиёбонга бориб бироз чалғиб келай, уйга боришга умуман оёғим тортмаяпти. У хиёбондаги ўриндиқда ўтирганда кўзи атрофда ўйнаб юрган болакайларга тушди. “Қизиқ, менинг ўғилларим хозир қандай экан-а? . . . Катта бўлиб қолишгандир . . . Аёлимчи, у қандай бўлган экан-а? Бирор марта қўнғироқ хам қилмади . . . Ахмоқ бўлган эканман . . .” ўтарди хаёлларидан. Ва кутилмаганда таниш сиймони кўрди.
- Эй, Худоим. Унинг ёнига қандай борсам экан-а? - асабийлаша бошлади эркак собиқ хотинига қараб. Аёл ортидан икки болакай онаси томон югуриб келаётганини кўриб эркак амаллаб сўз бошлади.
- Салом! - деди у.
- Салом . . . - жавоб берди аёл хайрон бўлиб.
- Сизларни кўрганимдан қандай қувонганимни билмайсан! Булар менинг ўғилларимми? Мени танишармикин? - Йўқ, энди бунинг ахамияти йўқ! - Айтмоқчиманки . . .
- Сиз айтадиганиззи гапириб бўлгансиз, ўшанда . . . Бирдан болакайлар “дада!” деб қичқириб улар томон югуриб кела бошлашди. Ота бундай бахтга ишонолмай хаяжонланиб кетди. Лекин болалар унинг ёнгинасидан ўтиб кетиб ўзларини улар томон келаётган бошқа бир эркак қучоғига отишди. Улар биргалашиб яқинлашиб келдилар. Эркак аёлни юзидан ўпиб қўйиб, аёли ёнидаги бегона эркак билан кўришди.
- Азизам, ким бу?
- Шунчаки нотаниш. Энг яқин маганзин қаерда эканлигини сўраётганди. Майли, юра қолинглар уйга. Сомса пиширганман. Мазза қилиб еймиз. Улар узоқлаша бошлаганда собиқ эр ва ота изларига ғамгин термулиб қолди.
- Амаки, - ўгирилиб гапирди етти ёшдаги ўғли, - магазинни бурилишдан кейин топасиз . . . ! ! !Добавлено (23-Апр-2014, 10:59)
---------------------------------------------
Кузача!
Ёши катта хитойлик аёлнинг икки кўзачаси бор эди. У кўзачаларни таёқнинг икки учига осиб олиб, таёқни елкасига қўйиб, сув таширди.Кўзачалардан бирида ёриқ бўлиб, иккинчиси бус бутун эди. Шу сабабли хам иккинчи кўзачага тўлдирилган сув тўлиқ манзилга олиб бориларди. Уйга етиб келгунга қадар эса ёриқ кўзачадаги сув яримлаб қоларди.
Аёл шу зайлда икки йил бир ярим кўза сувни уйига ташиди. Бундан бутун кўзача доимо фахрланар эди. Ёриқ кўзача эса ишни тўлиқ бажара олмаслигидан уялар ва фойдали иш коеффициенти шеригининг ярмига тенг эканлигидан афсусланарди.
Орадан икки йил оўтгач, ёриқ кўза ўзининг муваффақиятсизлиги хақида аёлга сўз қотди: "Мендаги ёриқ сабабли уйга етиб келгунча сувнинг яримлаб қолаётганлиги мени жуда уялтирмоқда.”
Донишманд аёл эса жилмайиб: "Сен йўлнинг сен тарафингда унган гулларга эътибор бердингми? У гуллар нариги кўза томонда йўқ. Бунинг сабаби оддий, мен сенинг камчилигингни олдиндан биламан. Шу сабабли йўлга, сен томонга гул уруғларини сепиб қўйганман. Йўл давомида эса сен уларни суғориб келасан. Икки йилдан бери бутун йўлнинг шундай гўзал бўлишига ва бу гуллар ёрдамида уйимизни файзли бўлишига сен сабабчисан. Хамманинг хам ўзига яраша камчилиги бор. Бу ёриқ ва камчиликлар бизни биргаликда яшашга мажбур қилади. Шу орқали хаётимиз гўзал ва қизиқарли бўлади”,–деб жавоб берди.
Хаётда хар кимсанинг камчилигидан кўра яхши сифатларини кўра олиш хам фазилат хисобланади.
Камчиликларидан ёки муваффақиятсизлигидан куйиниб юрган дўстларимизга эса ўз йўлларида унган гулларга қарашни ва уларнинг гўзалликлари хамда хидларидан бир марта бўлсада, бахра олишини тавсия қиламиз. Добавлено (26-Апр-2014, 18:48)
---------------------------------------------
"... Тобутдаги болам-а ...
" Россиядаги тинимсиз килинган кунгирокдан безовта булган Шарофат ая угилларидан хавотир ола бошлади. Катта угли шу ерда, 2 угли эса Россияда эди. Хар телефон жиринглаганда катта угли Низом ака ташкарига чикиб кетарди ва жуда хафа холда кайтарди. Бу холат 60 ёшдан ошиб колган онахонга шубхали туюларди:
-Низомжон углим, тинчликми? Нега безовтасан? Уканглар яхшимикан?
-Ха энажон хамаси яхши. Салом айтиб юборди, дея аравани курук олиб кочарди. Аслида кенжатой 21 ёшдаги укаси Муслимжон вагондан чиккан оловдан каттик куйган эди. Шерикларидан 1 таси вокеа жойида халок булиб, 3 таси беморхонага жойлаштирилганди. Бу шум хабарни онасига айтишни хохламаган Низом ака хар гал телефон жиринглаганда уйдан чикиб гаплашарди. Аммо она калби сезар эди.
Шу тарзда 2 кун утди. Кечки соат 21 ларда яна кунгирок келди. Нозим ака ташкарига чикиб кетди:
-Алло, эшитаман.
-Акажон, акажон (йиглаган холда катта укаси гапирарди), акажон Муслимжонни бериб куйдик. Акажон укамиздан ажралиб колдик, хаётини саклаб кололмадик. Акажон..., дея зор йигларди. Нозим ака ерга екилаёзди. Секин утириб, ЭЙ ХУДО, ЭЙ ХУДО, ЭЙ ХУДО НЕГА АХИР? НЕГА АХИР, ЙУ У У У К ДЕЯ АЧЧИК КУЗ ЁШЛАР КИЛАРДИ. Телефондаги алокани узиш хам эсидан чикди. Икки ака икки ёкда туриб жигаргушасининг бевакт улимидан кон йигларди. Бу хам етмагандек коронгу тун кора булутларни соли ёмгир куйиб юборди. Нозим ака онасини эшитмасин дея ташкарида юраги бушашгунча дод деб йигларди...
Орадан 1 соатлар утиб, уйга кирди. Онаси ухлаб ётарди. Нозим ака касалманд онасини аярди, кизарган кузларини артиб, аёлининг олдига кирди. Аёлига бор гапни айтди, келин хам кайнисинг бевакт улимидан кон йиглади. Эшик ва деразаларни очиб, пойгакка шам ёкиб куйди. Коронгуликдан чиркираган калблар шам ёругида гира шира куринарди. Эру хотин бир вактгача йиглашиб ухлаб колишди... Ох бу тун, ох укажоним жонини олиб кетган тун...
Эртаси куни Низом ака яширинча тайёрланарди жанозага. Ташкарида мунгайиб утирган онахон углидаги узгаришни сезарди.
Яна Россиядан телефон келди. Тобутни эртаси эрталаб олиб боришини айтишди. Нозим ака онасига айтишга карор килди.
-Эна, бугун кечаси Муслимжон билан Маъруф Россиядан келишади.
-Нега? Нега болам? Тинчликми? Онахоннинг юзида хавотир пайдо булди.
-Ха, энажон Муслимнинг озгина мазаси кочибди. Келиб даволанади.
-Йук,аладама болам, нима булди? Нима булди узи, дея онахон йиглай бошлади. Нозим ака бир амаллаб онахонни юпатарди, аммо Шарофат ая халоватини йукотди. Хали бу хеч гап эмасди,хамаси олдинда эди.
Эртасига эрталаб... Атроф сокин ва осуда. Низом сахарлаб туриб ниманидир кутарди. Хама жой тоза ва ораста.
Каттагина машина келиб, дарвоза олдига тухтади. Низом ака йигини тухтатолмай югуриб дарвозани очди. Машина кириб келди. Маъруф машинадан тушиб Низом ака билан йиглаганча кучок очиб куришди. Улар бир муддат куйган багирларини бир бирига босиб ЖИГАРИМ дея йигларди. Бу холатни курган тошюрак хам юм-юм йигларди...
Онахон келини ва набиралари билан бу унгайсиз манзарадан хайрон ташкарига чикишди. Маъруфжон югуриб бориб, ЭНАЖОН дея онасини кучиб укириб йиглай бошлади. Уни бу холатдан факат аччик йиги куткарарди.
-Маъруфжон болам, нега йиглайсан. Нега йиглайсан болам. Омонмисан? Яхши келдингми? Кани менинг менинг кенжатойим, кани менинг Муслимжоним дея атрофга алангларди...
Махалла ахли йигилиб борарди. Шу пайт одамлар машинанинг оркасидаги тобутни тушуриб, ховлига якинлашиб келарди. Шарофат ая нима булганини англагандай булди ва хазм килолмай, ЙУК, ЙУК БОЛАМ, БОЛАЖОНИМ, МУСЛИМЖОНИМ дея кариликка хос мункиллаб тобутга ёпишди. Тобутни одамлар ерга куйишга мажбур булишди. Онахон тобутни кучоклаб, БОЛАМ. БОЛАМ ТУРГИН ЖОН БОЛАМ, ТУРГИН БАГРИМГА КЕГИН ЖОН БОЛАМ БОЛАМ, дея тобутни очишга харакат киларди. Аммо Маъруф ЭНАЖОН, ЭНАЖОН ОЧМАНГ, ОЧМАНГ ЭНА, дея онасини тортиб багрига босарди. Жигарпорасидан айрилган онахон тобутга бош уриб уксиб йигларди. Бутун махалла, кариндошлар ва 2 кизи хам укасининг жанозасига келишди. Тобутни онахонга курсатишмади. Чунки оловдан мархум Муслимжон таниб булмас даражада куйган эди...
Жаноза укилиб, дуолар тортилди. Муслимжон 21 ёшида кора тупрок ичида куйган танасини совутди. Энди охирати обод булсин. Шахидлар каторида булсин, амийн!
Шарофат ая хар куну тун зор йигларди, болам дея какшарди. Айтиб айтиб йигларди...
Бевакт кетган беклардайин болам-а...
Чимилдикни курмай кетган болам-а...
Онанг кетиб, сен колсангчи болам-а...
Умримниям сен олсангчи болам-а...
Куйиб куйиб каро булган болам-а...
Мургак калби яро булган болам-а...
Тобутини кучиб кетган болам-а...
Ох багримдан учиб кетган болам-а...
Аллохимга етармикан нолам-а...
ТАМОМ
Муслимжон ука, жойинг жаннатдан булсин. Хеч бир банданинг бошига бу савдолар тушмасин илохим. Добавлено (03-Июн-2014, 13:10)
---------------------------------------------
Исми номаълум йигит!
Эрталаб чой ичиб ўтиргандим аёлим келиб ёнимга ўтирди.Пиёлага чой қуйиб узатаркан, аста гап бошлади: - Дадаси, бугун сиз бошқа бир
аёлни кечки овқатга таклиф қилишингизни истайман....Чайнаб турган ноним тиқилиб
қолди. -Тинчликми онаси, қанақа аёл билан кечки овқатга бораман, кўрганлар нима
дейди, эсингни едингми?- дедим ўзимни ўнглаб... - Ман сизни қаттиқ севаман,
ҳаммадан қизғонаман, лекин аниқ биламанки у аёл сизни манданда ортиқ севади, ва
сиз билан бир сония бўлсада бирга суҳбат қуриб, дийдорингизга тўйишни истайди,
бу инсон сизни онангиз,- деди аёлим....Чуқур ўйга толиб қолдим.... “мана 19
йилдирки онам дадамсиз, биргина укам билан қишлоқда яшайди. Учта бола ва
аёлимни яхши кийинтириб яхши боқаман деб, бирор марта тузукроқ онамга эътибор
бермабман...ўлеееее ўғил бўлмай, тур ўрнингдан”, дея ўзимни ўзим койиб ўрнимдан
турдим. Телефонимни олиб онамга қўнғироқ қилдим. Трубкани кўтарибоқ, “тинчликми
болам, нима бўлди, бунча барвақт телефон қилдинг”, деб қолдилар. - Онажон,
хавотирланманг, нега фақат ёмон нарса бўлиши керакми саҳарлаб қўнғироқ қилишим
учун, сизни соғиндим, -дедим нафасим қисилиб... Онам қулоқларига ишонмадилар
шекилли, чунки бу гапни анча йиллардан бер биринчи марта айтишим эди...- Болам
гапларинг ёқмаябди, худди ўлимидан олдин васият қиладиганларга ўхшаб гапирма,
нима бўлди?-дея яна сўрадилар. -Ҳеч нарсамас онажон, майлими бугун кечга сизни
бирор ресторанга кечки овқатга таклиф қилсам, иккаламиз шу оқшомни бирга
ўтказсак?...Бир оз жим қолдиларда, “Жон жон дейман болам”- дедиларда, пиқиллаб
йиғлаб юбордилар. Кечга машинамни миниб онамни уйи томон кетарканман, худди
узоқ кутган севгилиси билан учрашув олдидан ҳаяжонга тушиб қоладиган ошиқдек,
балки ундан ҳам бадтар холга тушиб юрагим тез ура бошлади...Етиб келиб
тўхтаганимда, ҳаво совуқ бўлишига қарамай, онам дарвоза олдида кутиб
турардилар. - Онажон, нега чиқиб олдингиз, келиб ўзим олиб чиқардим, совуқда
музлабсизу...Онам келиб пешонамдан ўпиб сўрашдиларда, “болам юрагим тоқат
қилмай чиқиб олдим”...Онам худди учрашувга чиққандек ясаниб олганлар...Холатларини
кўриб дам кулгим келарди, дам ўзимни ёмон кўрардим, “нега шу пайтгача онангни
бир марта бўлсада шундай хурсанд қилмадинг”, деб...Машинага ўтирар эканлар,
“дугоналаримга бугун ўғлим мани ресторанга таклиф қилди десам, ҳаммаси манга
ҳаваслари келди”, -дедилар...Шаҳар марказидаги шинамгина ресторанга кирдик.
Кирар эканмиз, онам қўлимдан ушлаб олиб, виқор билан, худди шаҳарни биринчи
рақамли хонимидек юриб борардилар...кўзларидаги қувончни яширишни имкони йўқ
эди...Столга ўтирар эканмиз, менюни олиб ўқидим. Онам анча кўздан қолибдилар,
фақат катта ҳарфларни кўра олдилар холос...- Сен болалигингда ўқишни
билмасдинг, менюни мен ўқирдим, сен эса эркаланиб бирор нарса танлагунингча
анча вақт ўтарди, энди эса сенинг навбатинг келибди, дедилар онам узоқ ўтмишни
эслаб...Узоқ ўтирдик суҳбат қуриб, вақт алламаҳал бўлганини ҳам сезмабмиз.
Қалбимда қандайдир ширин хотиралар, нотаниш илиқлик жўш ура бошлади...Қанчалар
ажойиб кеча бўлди. “Шундай аёлни нега шу пайтгача бир марта бўлсада ресторанга
таклиф қилмабман, бу шунчалар ажойиб эканку” дея ўзимни ўзим тергай бошладим.
Онамни уйларига қўярканман, “Болам сен билан яна ўша ерга боришни истайман”,-
дедилар. - Бажону дил онажон, бу ҳафта борамиз,- дедим. - Лекин бу сафар ман
тўлайман ресторанни пулини,- дедилар қайсарлик билан. - Майли онажон, сиз нима
десангиз шу, -дедим. Уйга қайтагнимда аёлимга раҳмат айтдим, ахир у ман учун
ажойиб бир оқшомни ўтказишимда катта ёрдам бердида...Орадан икки кун ўтмай
сахарда укам телефон қилиб, “ака тез келинг, онамни юраклари хуруж қилди”, деб
қолди. Онамни тирик кўриш насиб қилмади. Боргунимча жонлари узилибди...
Маъракалардан кейин укам бир конверт тутқазди, онам бериб қўйган эканлар.
Очдим. У ерда бир парча қоғозга хат қолдирибдилар: “Болам, ваъда қилганимдек,
аввалдан бориб ресторанга икки кишилик кечки овқатни ҳисоблатиб пулини тўлаб
келдим, квитанцияси ҳам шу ерда. Мумкин ўша кунгача ман етиб бормайман, лекин
сан албатта боргин, аёлингни олиб бориб, иккаламиз ўтирган жойда ўтириб
овқатланинглар..Ман сани жонимдан ортиқ яхши кўраман болажоним....” Қанийди шу
хатни ёзган аёл тирик бўлсалар, ҳар кун у аёлни бошимда кўтариб ресторанларга,
паркларга, энг яхши жойларга олиб борсам, суҳбатларидан сармаст
бўлсам...қанийди яна бир бор шундай оқшом насиб этса....лекин энди онам йўқ эдилар....Оналаримизни
тириклигида қадрларига етайлик азизлар! ( Йигитни исми номаълум)
Хаётда шунчаки яшаш мухим эмас, кимгадир керакли булиб яшаш мухимрокдир!
|
| |
| |
| Giyos | Сана: Сешанба, 03-Июн-2014, 16:13 | Изох # 119 |
 Сайт ашаддий мухлиси
Гурух: ФОРУМ МОДЕРАТОРИ!
Изохлар: 1130
Тақдирланишлар: 6
Хурмат даражаси: 59
Холати: Хозир йўқ
| Oxirgisi yaxshi hikoya...
Sog' salomatlik...
|
| |
| |
| Bek8111 | Сана: Жума-муборак кун!, 15-Авг-2014, 19:15 | Изох # 120 |
|
Sayyod.comда пропискада!
Гурух: Ma'mur
Изохлар: 3615
Тақдирланишлар: 2
Хурмат даражаси: 688
Холати: Хозир йўқ
| Doktor xikoyasi!
Хонамга ташхис учун олтмиш ёшлардаги кампир билан ўттиз ёшлардаги эркак кириб келишди. Эркакнинг кампирга бўлган ўта илиқ муносабати диққатимни тортди. Чунки у кампирнинг қўлини ушлар ва устидаги ёпинчиғини тузатиб қўярди. Қўли билан овқат ва сув берарди. Кампирнинг соғлиғи ҳақида сўраб, таҳлилларни олиб келишни айтганимдан кейин, эркакдан кампирнинг ақлий ҳолати ҳақида сўрадим. Чунки кампирниг ҳаракатлари мутаносиб эмас, берган жавоблари эса ғалатроқ эди. Эркак шундай жавоб берди: ─ У туғилганидан бери ақлий ногирон. Ҳайрат ичида: ─ Уни ким боқади? ─ деб сўрадим. У: ─ Мен, деб жавоб берди. Мен эса, ─ Шундайми? Унинг кийимлари ва танасини ким ораста тутади? ─ дедим. ─ Уни ҳаммомга мен олиб кириб, кийимларини жавонга қўяман ва ювиниб бўлгунича кутиб тураман. Кир бўлган кийимларини кир ювиш машинасига соламан ва эҳтиёжи бўлган кийимларини харид қиламан ─ деб жавоб берди эркак. ─ Нега унга қарайдиган хизматкор аёлни ишга олмайсиз? ─ деб сўрадим. У: ─ Чунки бечора онам болаларга ўхшаб шикоят қила олмайди. Шунинг учун хизматкорнинг онамга озор бериб, кўнглини оғритишидан қўрқаман! ─ Сиз уйланганмисиз. ─ Ҳа, алҳамдулиллаҳ. Фарзандларим ҳам бор. ─ Ундай бўлса, онангизга рафиқангиз қарар экан–да? ─ У ҳам қўлидан келганича ғамхўрлик қилади. Овқатларини пишириб, едиради. Онамга ёрдам бериши учун хотинимга хизматкор аёл тайинлаганман. Бироқ, мен ўзим онам билан бирга овқатланишни яхши кўраман. Сабаби, унинг қанд касали бор! Унинг сўзларини эшитар эканман ҳайратланар ва кўзимнинг ёшларини аранг тутиб турар эдим. Ўша онда кампирнинг қўлидаги тирноқларнинг олингани ўғринча нигоҳ ташлаб билиб олдим ва: ─ Унинг тирноқларини ким олади?,─ дедим. ─ Доктор хоним, унинг тирноқларини мен оламан. Бечора ўзининг тирноқларини ололмайди, ─ деб жавоб берди ўғил. Кампир ўғлига қараб: ─ Менга қачон картошка сотиб оласан? ─ деб қолди. ─ Ҳозир, онажон! Ўзингизни дўконга олиб бораман! ─ деди ўғил. Она шундай қувонди-ки, болалардек: ─ Ҳозир борамиз! Ҳозир борамиз! ─ деб юборди. Ўғил менга қараб: ─ Онамнинг бундай қувонишини кичик фарзандларимнинг қувончидан афзал кўраман! ─ деди. Мен ҳолатдан таъсирланганимни сездирмаслик учун унинг делосини варақлай бошладим. Сўнгра: ─ Унинг сиздан бошқа бирон яқини йўқми? ─ деб сўрадим. ─ Мен унинг ягона фарзандиман. Боиси, отам уйланганидан бир ой ўтиб онам билан ажрашган экан, ─ деб жавоб берди. ─ Ундай бўлса сизни отангиз тарбиялаган бўлса керак? ─ Йўқ, менга ва онамга бувим ғамхўрлик қилганлар ва мен ўн ёшга кирганимда бувим вафот этганлар! Аллоҳ уни раҳмат қилсин! ─ Сиз бетоб бўлсангиз онангиз қараганми? Унинг сизга бирон марта эътибор берганини биласизми? Бошқача айтсак: Қувонч-у, қайғуйингизга ўртоқ бўлганми? ─ Йўқ, доктор хоним. Ўша ўн ёшимдан буён биламанки, онам шундай ногирон. Ўша ёшдан буён унинг қўл-у, оёғиман. Бошига бирон нарса келмасин деб қўрқаман. Дорилавҳа (рецептни) ёзиб, дорилардан қандай фойдаланиш кераклигини уқтирдим. Ўғил онасининг қўлидан ушлади ва: ─ Ана энди дўконга борамиз! ─ деди. Кампир: ─ Маккага бормаймиз– ми?! ─ деди. Ҳайратландим ва: ─ Уни Маккага қандай олиб борасиз? ─ дедим. ─ Учоқда,─ деди ўғил. ─ Уни Макка олиб борасизми? ─ Ҳа. ─ Онангиз умра қилмаса ҳам бўлади–ку? Нега уни умрага олиб бориб, ўзингизни қийнайсиз? ─ Балки умрага олиб борсам онам севинар. Бу эса барча оламлар Робби бўлган Аллоҳнинг даргоҳида усиз қилган умрамдан кўра савоблироқ! Улар ҳузуримдан чиқишди. Эшикни ёпдим ва ҳамширага олдимга бировни қўймаслигини тайинладим. Ичимдан келган йиғи портлади. Ўзимга-ўзим шундай деб пичирладим: ─ Бу кампир ўғлига ҳомиладор бўлиб, туғишдан бошқа оналик хизматини қилмабди. На тарбия берибди ва на кечалари бедор бўлибди. Қайғу изтироблари ва йиғиларига ўртоқ бўлмабди. Унинг ҳаётидан хавотирга тушиб, уйқудан кўзларини очмабди. Лекин ўғилдаги меҳр ва ғахўрликни қара. Холисанлиллоҳ айтчи, ақли ҳуши жойида бўлган оналаримизга мана шу ўғилнинг ақлий ногирон онасига қилган муомалани қиляпмизми? Аллоҳим, ота- онамизга ғамхўр бўлишимиз учун бизга мададкор бўл! Аллоҳим, ота- онамизнинг гуноҳларини мағфират қил ва бизни чақалоқлигимиздан тарбия қилганларидек, устларидан раҳматларингин ёғдир! Добавлено (15-Авг-2014, 18:15)
---------------------------------------------
Qarzdor
Бир кун ~ қишлоққа борганимда ЖАНОЗА* устидан чиқиб қолдим... Марҳум таниш эди, бордим. Имом, фоний дунёнинг ўткинчилиги ҳақида маъруза қилди, сўнг марҳумнинг бўйнида қарзи бор-йўқлигини сўради. Тобут ёнида, раҳматлининг амакиларидан бири турарди. Одатда, бундай пайтларда, қарз берганлар индашмайди. Ҳарқалай, воз кечиб юбормаса ҳам, ҳақ талашишнинг мавриди эмаслигини билиб, сукут сақлашади. Лекин Имом ҳам шу ерлик бўлгани ва марҳумнинг бўйнида жуда кўп қарзи борлигини ва қайтарилмаган қарзлар учун, марҳум қаттиқ азобланишини инобатга олибми, саволни қайта-қайта бера бошлади. Қарз бериб турганлардан бири марҳумнинг савлат тўкиб турган бой амакисидан нажот кутиб:
--- Марҳум мендан қарздор эди. Бунга гувоҳларим ҳам бор деди. Имом, талабгорга қаради ва қарзи қанчалигини сўради. Талабгор бор дардини тўкиб солди. У сўзини тугатар-тугатмас унинг ёнига яна бошқа бир талабгор келди. Имом марҳумнинг амакисига қараб мурожаат этар-этмас, талабгорнинг сони ортди. 6 кишига етди. Уларнинг айтиши бўйича марҳум ўтган йили ҳамманинг пиёзини баҳолаб, насияга олган ва вагонга ортиб Россияга олиб кетган. Йўлда пиёзларни совуқ урган. То манзилга етиб, бозорга туширгунларича пиёз музлаб, чириб ишлатишга яроқсиз бўлиб қолган, сасиб кетган пиёзларни сотиш тугул, ёнидан пул тўлаб, чиқинди тўкиладиган жойга ортиб бориб ташлашган. Бир ой юриб-юриб зўрға уйига қайтиб келган. Уйга қайтгач эса, пиёз берган деҳқонлар ҳар куни бирма-бир келиб ҳақларини талаб қилаверишган. Уйдаги ҳамма нарса сотиб тугаллансада, қарзнинг ўрни қопланмаган. Орадан бир йил ўтса ҳамки ўзини ўнглолмаган одам шу бўйи ўзини ўнглолмай, юрак ўйноғи билан оламдан ўтган. Ҳозир биз ўша одамнинг жанозаси устида бўлаётган жанжалнинг гувоҳи бўлиб тургандик. Имом марҳумнинг амакисидан,
---- «Қолган қарзларни тўлашни, ўз бўйнингизга оласизми, марҳум гўрида тинч ётсинми» - дея баралла овоз билан сўради. Амаки индамади. Имом яна қайта сўради. Амаки:
--- «Бу жуда катта миқдордаги пул, мен масъулиятни бўйнимга олиб , Худо олдида ёлғончи бўлиб қолишни истамайман. Ана марҳумнинг ўғли бор, омон бўлса балки бир кун узилиб кетар» - деди. Ўртага марҳумнинг ўғли чиқарилди. У чопон кийиб, белини боғлаб олган. 10-12 ёшлардаги болакай эди. Болакай афтидан гап нимадалигини тушуниб турарди.
--- Майли мен отамнинг ҳамма қарзларини бўйнимга оламан – деди. Одамлар орасида норози оҳангдаги гап-сўзлар эшитилди:
--- «Бу қачон катта бўлади-ю, қачон пул топиб ҳақимизни тўлайди?»
Имом ҳам ўз вазифасини адо этиб бўлганини англаганидан елкасидан тоғ ағдарилгандай шоша-пиша жаноза ўқишга тушди.
Лекин бўлиб ўтган ҳолат жуда аянчли ҳолат эди. Бундай савдо ҳеч кимнинг бошига тушмасин. Ўз ҳаётини бундай якунланишини ҳеч бир бандангга раво кўрма эй Тангрим!
Жанозадан сўнг тобутни ерга қўяр эканмиз, ҳамма бир сиқим, бир сиқим тупроқ олиб, гўрингда тинч ёт, Оллоҳ мушкулингни енгил қилсин деб, дуо қилиб, лаҳадга ташлади.
Шунда, қарз берганлардан бири баланд овозда,
--- «Шу одам бизнинг қарзимизни тўлолмай оламдан ўтди, қарз ўрнига жонини берди, мен берган қарзимдан кечдим, шу одам гўрида тинч ётсин, қиёматда мен учун, ярим танаси куйган ҳолда тирилмасин, танаси бутун бўлиб тирилсин, Оллоҳ йўлига бағишладим» - деди. Унинг бу гапидан руҳланган кекса оқсоқоллар:
--- «Баракалла, балли, умринг узун бўлсин, қани яна ким бор, қарздан кечадиган,» - дея садо берди. Қарз берганлар бирин-кетин
--- «Мен ҳам кечдим, мен ҳам кечдим, шунча пулим бор эди, баҳридан ўтдим» дея розилик беришди.
Бутун жамоат худди бошларидан тоғ ағдарилгандай енгил тортди. Гўрга тупроқ ташловчиларнинг кетмон тортишлари жадаллашди.
Хаётда шунчаки яшаш мухим эмас, кимгадир керакли булиб яшаш мухимрокдир!
|
| |
| |
| JaNoB_JaDiD | Сана: Якшанба, 24-Авг-2014, 16:13 | Изох # 121 |
|
Сайт ашаддий мухлиси
Гурух: ЗАПРЕТДА!
Изохлар: 1443
Тақдирланишлар: 2
Хурмат даражаси: 425
Холати: Хозир йўқ
| Балки умрага олиб борсам онам севинар. Бу эса барча оламлар Робби бўлган Аллоҳнинг даргоҳида усиз қилган умрамдан кўра савоблироқ!
..................
─ Бу кампир ўғлига ҳомиладор бўлиб, туғишдан бошқа оналик хизматини қилмабди. На тарбия берибди ва на кечалари бедор бўлибди. Қайғу изтироблари ва йиғиларига ўртоқ бўлмабди. Унинг ҳаётидан хавотирга тушиб, уйқудан кўзларини очмабди. Лекин ўғилдаги меҳр ва ғахўрликни қара. Холисанлиллоҳ айтчи, ақли ҳуши жойида бўлган оналаримизга мана шу ўғилнинг ақлий ногирон онасига қилган муомалани қиляпмизми? Аллоҳим, ота- онамизга ғамхўр бўлишимиз учун бизга мададкор бўл! Аллоҳим, ота- онамизнинг гуноҳларини мағфират қил ва бизни чақалоқлигимиздан тарбия қилганларидек, устларидан раҳматларингин ёғдир!
Super o`qib ko`ring!!!!
|
| |
| |
| Dinora_Golden_Girl | Сана: Душанба, 25-Авг-2014, 12:49 | Изох # 122 |
|
Sayyod.comда пропискада!
Гурух: Форум аъзоси
Изохлар: 4486
Тақдирланишлар: 2
Хурмат даражаси: 908
Холати: Хозир йўқ
| "Ona" hamda "Qarz" hikoyalarini o'qib rosa ta'sirlandim.
Oqibatli, mehr-muruvvatli farzandlar ko'payaversin ilohim!!!)))
Fikrim satrimda oshkor!)
|
| |
| |
| EzoDil | Сана: Душанба, 08-Дек-2014, 16:11 | Изох # 123 |
|
Sayyod.com мухлиси
Гурух: ЗАПРЕТДА!
Изохлар: 877
Тақдирланишлар: 0
Холати: Хозир йўқ
| ЭРТАЛАБ ЧОЙ ИЧИБ У'ТИРГАНИМДА. Аёлим келиб ёнимга ўтирди. Пиёлага чой қуйиб узатаркан, аста гап бошлади: - Дадаси, бугун сиз бошқа бир аёлни кечки овқатга таклиф қилишингизни истайман . . .Чайнаб турган ноним тиқилиб қолди. -Тинчликми онаси? Қанақа аёл билан кечки овқатга бораман, кўрганлар нима дейди, эсингни едингми? - дедим ўзимни ўнглаб . . . - Мен сизни қаттиқ севаман, хаммадан қизғонаман, лекин аниқ биламанки, у аёл сизни менданда ортиқ севади ва сиз билан бир сония бўлсада бирга сухбат қуриб, дийдорингизга тўйишни истайди. Бу инсон сизнинг онангиз,- деди аёлим . . . Чуқур ўйга толиб қолдим . . . “Мана 19 йилдирки, онам дадамсиз, биргина укам билан қишлоқда яшайди. Учта бола ва аёлимни яхши кийинтириб, яхши боқаман деб, бирор марта тузукроқ онамга эътибор бермабман . . . Ўле, эээ ўғил бўлмай, тур ўрнингдан”, дея ўзимни ўзим койиб ўрнимдан турдим. Телефонимни олиб онамга қўнғироқ қилдим. Гўшакни кўтарибоқ, “Тинчликми болам, нима бўлди, бунча барвақт телефон қилдинг”, деб қолдилар. - Онажон, хавотирланманг. Фақат ёмон нарса бўлиши керакми, сахарлаб қўнғироқ қилишим учун? Сизни соғиндим, - дедим нафасим қисилиб . . . Онам қулоқларига ишонмадилар шекилли . . . Чунки бу гапни анча йиллардан бер биринчи марта айтишим эди . . . - Болам гапларинг ёқмаяпти. Худди ўлимидан олдин васият қиладиганларга ўхшаб гапирма! Нима бўлди? - дея яна сўрадилар. - Хеч нарса эмас онажон. Майлими, бугун кечга сизни бирор ресторанга кечки овқатга таклиф қилсам? Иккаламиз шу оқшомни бирга ўтказсак? . . . - Бир оз жим қолдиларда, “Жон жон дейман болам” - дедиларда, пиқиллаб йиғлаб юбордилар. Кечқурун машинамни миниб, онамнинг уйи томон кетарканман, худди узоқ кутган севгилиси билан учрашув олдидан хаяжонга тушиб қоладиган ошиқдек, балки ундан хам баттар холга тушиб, юрагим тез-тез ура бошлади . . . Етиб келиб тўхтаганимда, хаво совуқ бўлишига қарамай, онам дарвоза олдида кутиб турардилар. - Онажон, нега чиқиб олдингиз? Келиб ўзим олиб чиқардим, совуқда музлабсиз-ку . . . Онам келиб пешонамдан ўпиб сўрашдилар-да, “Болам юрагим тоқат қилмай чиқиб олдим”, дедилар . . . Онам худди учрашувга чиққандек ясаниб олганлар . . . Холатларини кўриб дам кулгим келарди, дам ўзимни ёмон кўрардим: “Нега шу пайтгача онангни бир марта бўлса-да шундай хурсанд қилмадинг”, деб . . . Машинага ўтирар эканлар, “Дугоналаримга бугун ўғлим мени ресторанга таклиф қилди десам, хаммасининг менга хаваси келди”, - дедилар . . . Шахар марказидаги шинамгина ресторанга кирдик. Кирар эканмиз, онам қўлимдан ушлаб олиб, виқор билан, худди шахарнинг биринчи рақамли хонимидек юриб борардилар . . . Кўзларидаги қувончни яширишнинг имкони йўқ эди . . . Столга ўтирар эканмиз, менюни олиб ўқидим. Онам анча кўздан қолибдилар, фақат катта харфларни кўра олдилар холос . . . - Сен болалигингда ўқишни билмасдинг, менюни мен ўқирдим, сен эса эркаланиб бирор нарса танлагунингча анча вақт ўтарди, энди эса сенинг навбатинг келибди, - дедилар онам, узоқ ўтмишни эслаб . . . Сухбат қуриб узоқ ўтирдик . . . Вақт алламахал бўлганини хам сезмабмиз. Қалбимда қандайдир ширин хотиралар, нотаниш илиқлик жўш ура бошлади . . . Қанчалар ажойиб кеча бўлди. “Шундай аёлни нега шу пайтгача бир марта бўлса-да ресторанга таклиф қилмабман? Бу шунчалар ажойиб экан-ку”, дея ўзимни ўзим тергай бошладим. Онамни уйларига қўяр эканман, “Болам сен билан яна ўша ерга боришни истайман”, - дедилар. - Бажонидил онажон, унда келаётган хафтада борамиз, - дедим. - Лекин бу сафар ман тўлайман рестораннинг пулини, - дедилар қайсарлик билан. - Майли онажон, сиз нима десангиз шу, - дедим. Уйга қайтганимда аёлимга рахмат айтдим, ахир у менга ажойиб бир оқшомни ўтказишда катта ёрдам бердида . . . Орадан икки кун ўтмай сахарда укам телефон қилиб, “Ака тез келинг, онамнинг юраклари хуруж қилди”, деб қолди. Онамни тирик кўриш насиб қилмади . . . Боргунимча жонлари узилибди . . . Маъракалардан кейин укам бир конверт тутқазди, онам бериб қўйган эканлар. Очдим. У ерда бир парча қоғозга хат қолдирибдилар: “Болам, ваъда қилганимдек, аввалдан бориб ресторанга икки кишилик кечки овқатни хисоблатиб, пулини тўлаб келдим. Тўлов қоғози хам шу ерда. Балки ўша кунгача мен етиб бормасман. Лекин сен албатта аёлингни олиб ўша ерга боргин. Иккаламиз ўтирган жойда ўтириб овқатланинглар. Мен сени жонимдан ортиқ яхши кўраман болажоним . . .” Қанийди шу хатни ёзган аёл тирик бўлсалар . . . Хар куни у аёлни бошимда кўтариб ресторанларга, боғларга, энг яхши жойларга олиб борсам . . . Сухбатларидан сармаст бўлсам . . . Қанийди яна бир бор шундай оқшом насиб этса . . . Лекин энди онам йўқ эдилар . . . ! ! ! Оналаримизнинг қадрларига тириклигида етайлик, азизлар . . . ! ! !
Kimgadir borligim o'zi bir dunyo,
Su'ratim avaylab yurakka ildi.
Kimgadir aksincha,keldimmi malol,
Ertadan kechgacha g'iybatim qildi))
|
| |
| |
| Zulfiya_A | Сана: Сешанба, 09-Дек-2014, 01:18 | Изох # 124 |
 Сайт ашаддий мухлиси
Гурух: ЗАПРЕТДА!
Изохлар: 1184
Тақдирланишлар: 1
Холати: Хозир йўқ
| Рус тилида укиганман шу хикояни роса ёккани учун ёддан биламан десам хам булади ) чиройли киб таржима киганларга рахмат!)
Какие бы гиены меня не окружали,всегда останусь Королевой!)))
|
| |
| |
| Dinora_Golden_Girl | Сана: Сешанба, 09-Дек-2014, 02:08 | Изох # 125 |
|
Sayyod.comда пропискада!
Гурух: Форум аъзоси
Изохлар: 4486
Тақдирланишлар: 2
Хурмат даражаси: 908
Холати: Хозир йўқ
| Manam rus tilida o'qigandim... 
Yig'laganman rosa...
Chunki rus tilida qanaqadur boshqacha emotsiya bilan yozilgandi...
Hozir ham juda boshqacha bo'b ketdim. Ichim muzlab ketdi.
Onalarimiz doimo yonimizda bo'lsinlar....
Fikrim satrimda oshkor!)
|
| |
| |
