Добавлено (02-Фев-2013, 23:31)
---------------------------------------------
Davomi).
Bir inson o'zi bilan ikki buyuk tuyg'uni ko'klarga olib ketdi.Kamolani hayotdagi eng yaqin do'sti Doniyor edi.Ko'pchilik bu munosabatni yanglish tushinishardi.yigit bn qiz do'st bo'lishi mumkinmas qabilidagi gap so'zlar ularga qarata ko'p aytilgan, ammo bu ikki do'st do'stlik deb, atalmish buyuk tuyg'uga xiyonat qilishmadi.gap so'zlarning ham oxiri Nargiz ularning hayotiga kirib kelgach ko'rindi.Doniyor Nargizga befarq qaramasdi.Nargiz ham bundan mustasno emas.)ular o'rtasidagi sevgi rishtasini bog'lagan inson esa Kamola.
Mana qisqacha izoh!Kamolani holatiga kelsak,u sirdoshidan, yaqin insonidan ayrilganiga ko'nikolmasdi.yerga mushtlab unga nola qilardi "iltimos ona yer mandan uni olib qo'yma!bag'ringda yotishiga hali fursat borkuuu.san faqat uni emas u bn ikki tuyg'uni bag'ringa ko'mvossan.iltimos...mani eshitvossanmi?uni qaytarib ber!".Kamolani ko'rib qolgan Jamshid yugurib borib uni o'rnidan turgazmoqchi bo'ldi lekin Kamola qaysarli qilardi.
-Jamshid qo'yvoring.keting.mani o'z holimga qo'ying iltimos!
-Yo'q unday qilmang Kamola.turing o'rnizdan
-U siz qando yashiman.Nargizchi?vijdonim qiynalib ketvoti.hammasiga man aybdorman
-qanaqasiga siz aybdor bo'lasiz?Hammayam bir kun ketadi.do'stimizni joyi jannatda bo'lsin.
-lekin u hali ko'p yashashi keredi.hozi u oramizda bo'lishi mumkin edi.mani ko'rib "yaxshi qiz,ro'molcham oldizdan yugurib o'tib ketdi tutvomadizmi?"dib kulib turgan bo'lardi.
(yig'lab gapirolmadi)
-Bo'ldi turing.siz Nargizaga keraksiz.

Добавлено (02-Фев-2013, 23:38)
---------------------------------------------
Davomi bor...

Добавлено (03-Фев-2013, 01:10)
---------------------------------------------
... "Umida özingga kelsangchi"
- A... Renat meni oyijonim sen bilan körib qolsa xafa böladi, mayli xayr gaplashamiz
- "Olimjon bilan gaplashsang xafa bölmaydimi?"
- Bu seni ishing emas!
Uyga kirdim, oyijonimdan dadajonimni söradim xonangda dedilar. Yuragim shig'illab ketdi Ey Xudo Olimjon akamni rasmlari, otilib kirdim xonamga... Katta lekin judayam chiroyli chemodan yonida dadajonim ötirardilar... Sekin yaqinlashdim. Chemodan ichi töla rasmlar edi sinchiklab qarasam yoshligimdagi suratlar... Vo ajab dadajonimning közlarida yosh...
- Meni ahmoq qizingizni kechiring Dadajon, boshqa bunday qilmayman, asl holimga qaytaman Siz xohlagan Umidangiz bölaman, faqat sizning aytganingizni qilaman meni kechiring"
- Özimning qizalog'im seni hech kimga bermayman deb yig'lardilar... Oyijonim ham eshik yonida kuzatib turib yig'lardilar...
Ertasi kuni öqishga bordim, avvalgi holatimga qaytdim. Rus kursdoshlarim hayron bölib ötirdi birinchi para oxirigacha... Katta tanaffusda hamma kursdoshlarimga imidjimni özgartiryapman xolos dedim...
Dars tugab endi hovliga chiqdim hamki Olimjon aka jilmayib turardi... Qanday samimiy tabassum egasi... Azizim... Uni judayam sog'ingandim... Közlarimga yosh töldi... Körib qolmasligi uchun közlarimni pirpiratib qarab turaverdim... Uning tabassumi biram beg'uborki... U hayotim mazmuni edi... EDI... Bu ötgan zamonku... EY Xudo nima qilib turibman... Tezda mashinamiz turadigan joyga yugurdim...
- Umida töxta, iltimos meni kechir töxta Umida... Olimjon aka tinmay baqirardi...
- Voy Sen bu yerda nima qilyapsan Renat?! dovdirab qoldim.
- Seni kutyapman Umi körgim keldi seni, judayam sog'indim.
- Umida gaplashib olaylik faqat yarim soat vaqtingni menga ajrat iltimos" derdi Olimjon aka... Nima qilishni bilmasdan oyijonimga telefon qildim hozir yöldaman 10 daqiqada yetib boraman dedilar... Xop tezroq keling köp kutib qoldim deya telefonimni öchirdim... Olimjon akaga qarasam uni sog'inganim uchun zörg'a bag'riga otilib ketmasligim uchun qaramadim... Renatga qaradim, negadir bugun közlarida ma'no va mazmun, joziba mujassam edi... Olimjon aka esa tabassumi bilan aqlimni ög'irlardi... Negadir ikkalasini ham mushti tugilganidi... Uzr meni vaqtim yöq, ikkalangiz bilan ham gaplasholmiman... Uzr Oyijonim keldilar Xayr dedimu darvoza tarafga yurdim... Renat orqamdan qolmasdi... Tinmay gaplashib olishimizni iltimos qilardi... Ortimga bir qaray Olimjon kelyaptimikin? Afsus ulgurmadim qarashga! Oyijonim kelib qoldilar... Renat Oyijonimdan qörqqani uchun tezda orqasiga qaytdi... Olimjon aka qani kelmadiku?! Bir marta qarasam orqamga osmon uzilib yerga tushadimi?! Yöq qaramayman... Mashinaga chiqqanimdan keyin oynadan yana bir marta Olimjon akaga (balki boshqa körmasman) qaragim keldi... Lekin keyin yana qiynalishimni öylab qaramadim...

Добавлено (04-Фев-2013, 00:53)
---------------------------------------------
Биринчи макр

— Гулрухсор, тур, сен идиш-товоқларни юв. Нигина дастурхонни йиғиштир. Насиба, сен чойнак-пиёлани олиб чиқ.

— Уф-ф, — қовоқларини осади катта қизим. — Фақат мен юваман! Ана, Нигина ювсин!

— Мен бекор ўтирибманми? — бақиради синглиси унга жавобан.

Хуллас, ҳар куни «сан солар-ман солар» билан идишлар ювилади. Гоҳида бақириб-бақириб ўзим юваман.

— Бугун мен овқат еганим йўқ. Егим келмади. Шунинг учун идишларни ҳам ювмайман! — деди бир куни катта қизим.



— Ҳозир ошхонага рўйхат қилиб осиб қўяман. Ким қачон ювишини билиб олади.Жаҳлим чиқиб кетди:

Рўйхатни осганим заҳоти иккинчи қизим Нигина эътироз билдирди:

— Нега мен тўрт кун, опам уч кун юваркан?

— Қанақасига? — тушунмадим ўзим ҳам.

— Душанба — Нигина, сешанба — Гулрухсор, чоршанба — Нигина, пайшанба — Гулрухсор, жума — Нигина, шанба — Гулрухсор, якшанбага яна мени ёзгансиз.

Очиғи, нима дейишни билмай қолдим. «Боладан шум нарса йўқ», деб онам бекорга айтмаскан. Энди нима қилсам экан? Якшанба ўзим юва қоламан, деб ўйладим. Аммо уларни ҳозирдан рўзғор юмушларига ўргатишим керак. Бирдан миям ишлаб кетди:

— Якшанба куни икковлашиб ювасизлар. Ҳамма идишларни «порошок»лаб, топ-тоза қилиб… Рўйхатни ўзгартирамиз, «Якшанба куни — Нигина + Гулрухсор!»

— Насиба билан Гўзал-чи? Улар ҳеч нарса қилмайдими? Уйни ҳам биз йиғиштирамиз. Улар тузатишни билади, холос, — ҳалиям Нигинанинг алами кетмаган экан.

— Уларнинг бири ҳовли супуради, бошқаси дастурхонни йиғиштиради!

— Мен нима қиламан? — беш ёшли катта ўғлим қўшилди. Рости, тутаб кетдим. Бирининг овозини ўчирсанг, бошқаси ўзини қўшиб туради. Бир пайтлар кичиклигимизда онам «ростмана қўлингдан иш келса, қочасан», дерди. Тўғри экан. Катталарим қочади, кичикларим ўзини суқади.

— Сенга ўғил боланинг ишини қаердан топаман? Айтганча, сен ҳар куни оёқ кийимларни тахлайсан! — ўзимнинг гапимдан ўзимнинг кулгим қистаб кетди.

Аммо бола барибир бола-да. Улар ҳеч бир юмушни иштиёқ билан қилмасди. Чала-чулпа қилинган ишдан эса менинг кўнглим тўлмайди. Шунинг учун айёрлик қилдим:

— Ҳар куни ҳамманинг қилган ишини текшираман. Ким ўз ишини чин дилдан, топ-тоза қилиб қилса, совға олади.

Совға бериш ҳийлам роса иш берди. Юмушни яхши бажарган қизимга соч тўғноғичми, ширинликми бераман. Улар ҳам, мен ҳам хурсанд. Аммо бунинг нималигини тушунмаган эгизакларим «менгаям» деб йиғлайди.

— Мен туфлиларни зўр тахлаяпман. Машина олиб беринг, — дейди ўғлим ҳам.

Шунинг учун аввал ҳар ҳафта ғолибни аниқлаган бўлсам, энди буни бир ойга кўчирдим.

(davomi bor))))

Добавлено (04-Фев-2013, 14:59)
---------------------------------------------
Иккинчи макр

Уйда энг кўп жанжал кийим устида бўлади:

— Менга ҳам янги кийим олиб беринг. Энди опамникини киймайман! — доим норозилик билдиради иккинчи қизим.

— Ким кияди, унда опангнинг кийимларини?

— Ана, Насиба кийсин, Гўзал кийсин…

— Уларга ҳозирча катта келади. Сендан кейин кияди улар ҳам. Ҳамма шундай қилади. Сингиллар опаларнинг, укалар акаларнинг кийимларини кийиб катта бўлади.

Баъзан Насиба ҳам йиғлаб қолади:

— Мен умримда янги кийим киймаганман…

Айниқса, мактаб бошланганида ҳолимга маймунлар йиғлайди. Тўрт қизим ҳам янги кийим олиб беришимни талаб қилади. Худога шукр, топишимиз яхши. Аммо улар биз олиб келганга рози бўлса экан. Ўзларини бозорга олиб чиқиб, кўрсатиб харид қилиш керак. Ҳар битта кийим учун икки соат айланади. Энди ўйланг, тўртта қиз учун қанча вақт керак? Нақд тўрт якшанбамни еди улар. Энг асабим бузилгани, ҳавас билан ўғлимга янги кийим олиб келсам киймайман, дейди. Одати шу — янги кийим киймайди.

— Қара, қанақа чиройли, кийсанг-чи? — дедим алдашга уриниб.

— Э-э-э, — бурнини жийирди у.

Шу пайт учинчи қизим бидирлади:

— Бизга олиб бергингиз келмайди. Бу эса киймайди. Шунинг ўрнига менга олиб бермайсизми?

— Ўзингга ҳеч нарса ёқмади-ку! Уф-ф-ф, бошимни оғритиб ташладиларинг! — дедим-у, айёрлигим тутди. — Биринг у дейсан, биринг бу дейсан! Қай бирингга бўлай, а? Мана, «давление» касалга йўлиқдим. Чиқди «давление»м. Вой-вой…

Шундай дея каравотга бориб ётдим. Бошимни ушлаб, кўзларимни юмдим.

— Дори олиб келайми? — биринчи бўлиб катта қизим хавотирга тушди.

Кейин бошқалари жонланди:

— Ойи, сизга дори ичишни ўргатайми? — югуриб келди ўғлим. — Кўзингизни юмиб, оғзингизни очинг. Биз дорини оғзингизга секин қўямиз. Кўзингизни қаттиқ юмсангиз, дорининг аччиқлигини билмайсиз.

— Менгаям дори, — кичкинтой Зуҳра югуриб келди. Эгизакларим анчадан буён витамин ичгани учун дориларнинг ҳаммаси ширин ва хушбўй деб ўйлайди. — Менам ичай…

— Менам, — унга жўр бўлди Ҳасан.

— Ойи, сизнинг «давление»нгиз чиқмаган. Шунчаки бошингиз оғриган. Бувим «давление»си чиққанини ўзи билмай қолади. «Айтдим-а, бошим ғувиллагандай бўлди», дейди доим, — бувисининг ёнида кўп бўладиган Нигина билағонлик қилди.

— Ойи, мен пиёз олиб келаман. Ютмай чайнасангиз, бошингиз оғримай қолади. Йиғлагингиз келса ҳам чайнаб тураверинг, — яқинда Гўзал касал бўлганида пиёз чайнатгандим. — Эсига тушди чоғи, ошхонага югуриб кетди. Сал ўтмай, арчилган, ювилган пиёз билан бошимда пайдо бўлди: — Мана, ойи, чайнанг!

— Сизларни деб касал ҳам бўлолмайман! — кулворишдан ўзимни зўрға тийдим. Ростдан буларга айёрлик қилиб ҳам бўлмайди. Ўзинг қилганингни сенга қайтаради.

(davomi bor))))

Добавлено (12-Фев-2013, 18:29)
---------------------------------------------
Stop! Хolajonim aytganidek “Uyat budet!”. Nimagadir shu xijobli kizni ko’rganimda miyamga bir narsa urib koldi: “Kaniydi mani xotinim xam xijob o’ragan go’zal bir kiz bo’lsa..”. Хayolim o’zimga galati tuyulib ketdi. Man yurgan kizlar xayotda ro’mol o’ramasa keragov, kishdayam pricheskam buzilib ketmasin deb sochini yoyib yurishadiya... Marshrutka svetoforda yana tenglashdi. Shu payt xaligi kizning ro’moli chetidan bir tutam sochi ko’rinib kolganini sezib koldim. Abdulla aytib bergandi, Paygambarimizning kaysidur ayollarining (ismini eslolmayman) bir tola sochlari ko’rinib kolganida Jabroil ularning uylariga kirmagan ekanlar deb. Man xam akllilik kilib xaligi kizga karab kulimda xuddi sochimni ro’mol ostiga berkitgandek ishora kildim. Хijobli kiz darrov yuzini paypasladi, sochini tezda ro’moli ostiga berkitib, kizarib ketdi va boshka man tarafga karamadi. Uyaltirvordim shekilli, mandan xam tuppa-tuzuk da’vatchi chikarkana deb o’zimni maktab xam ko’ydim. Abdullani oldiga kirib kelganimda u uxlab kolgan ekan. Axvolini ko’rib yuragim ezilib ketdi. Тoxir esa darrov suyunchi berasanmi deb turib oldi..
— Avval ayt, nima gap?
— Anovi ablaxlarni bittasi ko’lga tushibdi!

Добавлено (12-Фев-2013, 18:37)
---------------------------------------------
— Yuge! Rostdanmi? Хudoga shukur! Kanaka kilib topishibdi?
— Anonim ko’ngirok bo’lganmush militsiyaga. Хozir kolganlarini xam kidirishayapti. Uje ismlarini xam bilisharkan.
— Nechchi kishi ekan?
— Тo’rtta. Ablaxlar to’rtga bir chikishibdi..
— Ikkinchi syurprizing nima ?
— Manavi gullarni ko’ryapsanmi?
— Хa, nima kilibdi ularga?
— Bugun ertalab bitta kiz xamshiradan berib yuborgan ekan!
— Yuge! Kim ekan u?
— O’zing kim deb o’ylaysan. Anonim ko’ngirok! Anonim gullar!
— Naxotki Malika?!.

Добавлено (12-Фев-2013, 18:41)
---------------------------------------------
Shu kunlarshdan keyin deyarli kechki soat 11 largacha barcha ulfatlar Yunusobodda bo’ldik. Birinchi maksadimiz kizlarni topish, Malikaga nima bo’lganini aniklash bo’lsa, ikkinchisi uning yordamida Abdullani bu axvolga solgan ablaxlarni xam topish edi. Тoxir aytgan ko’cha atrofidagi ko’p kavatli uylardan Guli va Malikalarni surishtirishni boshlagandik. Baxonani karang, xech
kim noto’gri xayolga bormasin deb surishtirayotgan odamning karindoshlari bu kizlardan birinikiga sovchilikka kelganu, keyin karindoshlari uni kiz xakida ma’lumot to’plab kelish uchun yuborishgan. Ammo lekin Yunusobodda kim ko’p ekan, Guli va Malikalar ko’p ekan. Bundan yigirma yil oldin xamma ota- onalar kizlariga shu ismlarni tanlaganmi, nima balo? Malikaku mayli, eshitgan odam yo bilaman, yo bilmayman deydi. Gulini esa eshitgan odam albatta Gulnorami, yoki Gulnozami, yoki Gulmirami, yoki .... bu yogi odamni ismlarni bilish boyligiga boglik ekan. Maxalladagi bekorchilar uchun xar birimiz xakikiy “go’sht” bo’ldik ko’ydik. Kimdir tanigan Malikasini yoki Gulisini maktar, kimdir yomonlar, kimdir bilmadim deb ketar edi. Shuncha Malika va undan xam ko’p Guli topildi. Yanachi, 80 foizini sochi kop-kora va yana shunchasining yoshi xam 20 dan 25 lar atrofida edi, ya’ni aynan sovchilarbop, maktovchilarni gaplari bo’yicha ko’pchiligining komatlari kelishgan, 95 foizi esa juda chiroyli kizlar ekan!!! Olaa, kelgan joyidan deb ko’yardim. Shpionlik ishlarini amalga oshirganimizda bizlar eng ko’p uchratgan javoblardan:
— Bo’y-bastlari kelishgan, doimo kulib turadi...
— O’zi yomon kiz emas, shu fakat bilasizmi...(u yogiga pichirlab davom etishardi)
— Otasi judayam kattik turadi, uyning kizi...
— Uni ko’chada yurishini ko’rsangiz edi, Astagfirullox...
— Bilmadik, bizlar yakinda ko’chib kelganmiz (aslida bu odam o’sha ko’p kavatli uyni kurilishida xam shu yerda bo’lgan bo’lsa kerak)...
— Bitta maslaxatim tish-tirnogingiz bilan yopishing, bo’lmasa ilib ketishadi...
— Sochini rangini bilmayman, chunki xijobda yuradi. Kichkinaligida koramidiyey...
— Ko’li gul kiz, maxallaning xamma kelinlari unga ko’ylak tiktiradi...
— Voy pazandaligini aytmaysizmi. Pishirgan taomlari(tortlari) ogzingizda erib ketadi...
— Sanlardan boshkasi topilmadimi surishtiradigan? Amakilari yoki togalari yo’kmidi?!..
— Ogayni, a tak yomon kizamas, maxallada uvajat kilishadi. Stoyaщiy kiz...
— Yurmagani kolmagan uni, kvartalni yarmi taniydi…
— Vooy, undan xam boshka zo’r kizlar bor domimizda (o’zlarini kizlari bo’lsa kerak)..
— Bilasizmi uni onasi (otasi) uygur (tatar, o’ris va xokazo)...
— Тagini surishtirayotgan bo’lsangiz, vodiydan(Хorazmdan, Buxorodan...) kelishgan...
— Ie, san kim bo’lasan mani singlimga?!!!! Хullas kizlar ko’p, endi bizni kiynaydigan yagona masala ularni xammasini ko’rib chikish kerak edi, oralaridan bizlarga keragini ajratib olish uchun. Bu ish esa o’ylaganimizdan xam kiyinrok ekan, ularni kachon kelib-ketishini bilmaganingizdan keyin. Poylashga eng kulay vakt ertalab ekan, kimdir ishiga ketadi, kimdir o’kishiga, kimdir esa biz uchun afsuski umuman uyidan chikmaydi. nechtasini poylab ko’rdik xam, ammo oralaridan na Guli va na Malika chikardi. Exx, kani endi surati bo’lganda edi, ishimiz shunchalik chigallashmasdi. Тaniydiganlar yo topilardi, yo topilmasdi, vakt xam yo’kotmasdik. Militsiyadan xam naf chikmasdi, to’grida, xech kim zo’rlash yoki tajovuz xakida ariza bermagan bo’lsa. Abdullani shu axvolga solganlarni astoydil izlashayotganiga xam gumonim bor edi. Uning oldiga borishni esa do’stlarim bilan bo’lishib oldik. Besh kishi kizlarni kidirsak, bittamiz Abdulladan xabar olib kaytardik. Abdullaning uyidagi nochor axvol sabab bo’lgani uchun dori- darmonlarini deyarli xammasini sinfdoshlar zimmamizga olgandik, to’gri karindoshlari xam yordam berib turishardi. Lekin ulfatlar baribir mard ekanini ko’rsatishdi, yaxshi do’st boshgai kulfat tushganda bilinar ekan.
Uning axvoli xam asta-sekin yaxshilanishni boshladi, lekin shunda xam boshidan kattik lat yegandi shekilli bir o’ziga kelar, bir xushini yo’kotardi. Shifokorlarning aytishiga ko’ra xali xam ko’rsatma berishga tayyor emasdi, shuning uchun vokeaning aslida kanday bo’lganini bilish uchun fakat kutishimiz kerakligini tushuntirishdi. Beshinchi kuni kasalxonaga borganimda yurak bagrimni ezib tashlagan bir xodisa ro’y berdi. Kasalxonaga borish mani navbatim bo’lmasada bozordan mayda-chuyda oldimda, dorilarni ko’shib kasalxonaga kirib keldim, soat chamasi kechki o’nlar edi. Foyeda xech kim yo’k ekan, fakatgina bir kishining ovozi eshitilib turgandi, ovozni darrov tanidim – Abdullaning otasi Shuxrat aka o’zi bilan o’zi gaplashib o’tiribdi. Gapirgandayam ko’zidan tinmay yosh okardi “Mani kechir bolam, kechir axmok otangni”, mani ko’rib darrov to’xtab koldi, dastro’molchasini olib yuzini artdida aligimga salom olib, turib ketdi... ...Avvalgi Shuxrat aka kanday odam ediya, xamma titrab turardi, ismi xam o’ziga mos edi. Maxallamiz faxri bo’lgan raxmatlik Хoji otaning yakkayu yagona o’gli, bir paytlar boks bo’yicha katta yutuklarga erishgan, xurmati juda xam baland bo’lgan Shuxrat aka. Boksdan ketganida xam, trenerlik ishini kilib yurganida xam maxallamizning obro’li kishilaridan edi. Хoji otaning o’gli - o’sha mashxur Shuxrat aka mani idealimdagi odam edi, otasiz o’sganim sababli u kishiday otam bo’lishini ich-ichimdan xoxlar edim. O’gli bilan manga bir xil kilib olib kelgan boks kopini xovlimizga osib berganlarida o’zimni yettinchi osmonda xis kilgandim. Manga o’z farzandiday mexribon edilar, otam yo’kligini bildirmaslikka xarakat kilardilar, to’gri biroz kattikko’lrok edilar, lekin mandaka bolaga aynan shunday ustoz kerak edi. Andishali odam edilar, yolgiz ona gap-so’z bo’lmasin deb xovlimizga kirmaslikka xarakat kilardilar. Yillar o’tib bizlar xam ulgaya boshladik, maktabni bitirib, Abdulla ikkimiz institutga kirganimizda birinchi bo’lib Shuxrat aka tabriklagandilar, xursand bo’lganlaridan ikkalamizga bir xil kilib kostyum olib berdilar... Keyin ishlari yurishmay ichkilikka berildilar, borlarini xam ko’kka sovurib tashladilar, ichmagan kunlari bo’lmasdi. Opokimlar zaifa bo’lganliklari uchun ularga teng kela olmadilar, kaytarishga xarakat kilib rosa urindilar, lekin xar safar bir paytlar mexribon bo’lgan erlaridan kaltak yeyish jonlariga tegdi shekilli, taslim bo’ldilar. Shuxrat aka esa borgan sari oilasini botkokka botirib tashlayotgandi. Ularga fakatgina Abdulla karshilik kila olardi. Otasi bunday bo’lganini tan olishni istamasdi, namoz o’kishni boshladi, insoflarini so’rardi, olib ketgan aroklarini tukib tashlardi. Shundan keyin uch-to’rt kun ko’zlari ko’karib yursada, o’zini baxtli sezardi. Shuxrat aka esa unga jigiga tegish uchun arokni atayin “Obizamzam” deb atardilar, boshkalarga bu oddiy gap bo’lsa, maxallamizda namozxon sifatida obro’-e’tiborli bo’lishga ulgurgan Abdulla uchun bu gap kattik zarba edi. Ba’zida boshkalarni, sinfdoshlarni ichiklikdan kaytarganida sarmast odamlar unga “Otangni ichmaydigan kilib ko’ysang, biz xam tashlaymiz!” deb ovozini o’chirishga xarakat kilardilar... Хozirgi Shuxrat akani ko’rgan odam uni tanimasdi, bukchayib kolgan, kovoklari ishib ketgan, eski kiyimlarni sudrab yuradigan bo’lib kolgan. Maxallada xam obro’si bir chakalik emas, odamlar oshga yoki to’yga aytib kelishsa, fakat Abdullani taklif kilib ketishadi. Abdulla esa ich-ichidan eziladi. Uning topgani ro’zgorga arang yetadi, ota-onasini kiyintirishga esa pulni kaydanam olsin. Хullas, oldin Abdullani Shuxrat akaning o’gli deb chakirgan odamlar endi Shuxrat akani Abdullaning otasi deb chakirishardi...

Добавлено (12-Фев-2013, 18:42)
---------------------------------------------
Kasalxonadan uyga yo’l oldim. Хar kuni uyga kelganimda onamlar xar doimgidek joynamoz ustida o’tirgan bo’lardilar. Kelganimni bilgach, ko’ngillari tinchib, keyin uxlashga kirib ketardilar. Man esa xonamda Malikani o’ylab yotardim. Nima kilayotgan ekan? Тinchmikin, omonmikin? U xam meni o’ylayotganmikin. Yo’ge, soglom yurgan bo’lsa o’ylamayotgandur xam. Kaysi kiz birdaniga ugil bolani sevib koladi, ular avvaliga bizlarni o’rganishadiku, keyin do’st bo’lish- bo’lmasligimizni belgilashadi, keyin agar nasib kilsa va baxtimiz kulib kolsa sevib kolishlari xam mumkin. Bu xam muammo! Ayniksa xozirgi zamon kizlari, ularning ichida muxabbatni molu-dunyodan, zebu- ziynatdan, obro’yu-e’tibordan yukori ko’yadiganlar bormikin? Savol ketidan savol kaynab chikardi, javobsiz savollar. Bu xayotda kanchadan- kancha savollarmiz javobsiz kolib ketadiya. Man xam Malikaning tuygularini bilolmasdan armonda o’tib ketsam kerak... Malika!!! Nimaga o’sha kuni ketib koldingiz? Biroz kutsangiz bo’lardiku. Mani yoktirib kolganingizda balki kutarmidingiz... Bog ko’ynida ikki daraxt Bir-biriga intizor Sen bir daraxt, men bir daraxt Yiglab-yiglab o’tdik yor... ...Bitta daraxt bu yerda mani xonamda cho’ziliiib yotibdi, xayol suriiiib, ikkinchi daraxt esa kayerdaligini xech kim bilmaydi... Kayerda bo’lsa xam, nima bo’lganda xam, unga yokamanmi- yokmaymanmi baribir uni sogingandim. Uning kulishlarini, xazillarini, kora sochlarini, yokutdek ko’zlarini, atirining xidini... Хa, chin dildan sogingandim. Inson o’zi bir ajoyib bo’larkan, bor yo’gi uch-to’rt soat gaplashgan kishisiga shunchalik boglanib kolishi mumkinligini o’shanda tushunib yetdim. Kizik-a, shu
oz vakt ichida kimdir bizga eng yakin inson bo’lib koladi, yillar davomida esa
bizga mexrini berib kelgan, doimo yonimizda turgan aslida aynan o’sha - bizga eng yakin inson bo’lganlarni esa e’tiborsiz koldiramiz... Onaning ko’ngli bolada, bolaning ko’ngli esa...Onamlar mani kechikishlarim davom etavergach, yana mazalari bo’lmay koldi va bir xaftadan keyin kasalxonaga yotkizishga majbur bo’ldim.. BEDORLIK ...Onajonim, onajonginam! Sizni kiynashim uchun keltirganmidingiz bu dunyoga... Mana uch kundirki, kasalxonadaman. Kechalari ikki-uch soatgina mizgib olaman xolos. Onamning bu galgi yurak xurujlari kuchli bo’lgan ekan. Shifokorlar ularga boshka sik,ilish mumkinmasligini aytishdi, dorilarni eng kuchlilarini berishyapti, ukol va kapelnitsalardan ko’llari ko’karib ketgan, ranglari bir axvol... Хammasini yigishtirib ko’ysammikin deb o’yladim. Yunusoboddagi Sherlok Хolmslik xam to’xtab koldi. Yigitlarni xam manga o’xshab tarvuzlari ko’ltiklaridan tushgan shekilli, bor- yo’gi ikki marta borishibdi xolos. Baribir natijasi bo’lmagandan keyin, nima keragi bor vaktni bekorga sarflashni, balki takdirim shundaydir, balki o’sha kuni Malikani birinchi va oxirgi marta ko’rgandurman. Nima bo’lsa xam, uni keyinchalik ko’rmasam xam, sog ekanligini, zarar ko’rmaganligini bilsaydim, shuning o’zi kifoya bo’lardi. Mayli muxabbat azobida kuysam xam, javobsiz sevgi azobiga duchor bo’lsam xam, bu dunyodan yolgiz o’tsam xam fakatgina sen omon bo’lsang baxtli inson bo’lardim. Хaaaa! Borgan sari xayollarim Majnunlarnikiga o’xshab ketyapti. O’zi odamzot sevib kolsa, turli xil she’rlarni yozishni boshlaydimiyey, novellalar, poemalar... Exxe! Bu sevgi deganlari shunaka bo’larkanda. Ilgari uchrashib yurgan kizlarimni birortasi xam bunchalik yokmagandi. Birining kulogi yokmasdi, birining yurishi, birining esa kulishi... Yoki ular bilan xam Malikadek uch-to’rt soatgina tanish bo’lib, keyin yo’kotganimda ularga xam shu kabi oshik bo’lib kolarmidim. Kamchiliklarini ko’rib ulgurmagan bo’larmidim... ...Тoxirning vokeasi esimga tushib ketdi. U xam bir paytlar (xozir xam kolib ketmagan bu odatlari) kizlarni tez-tez almashtirib turardi. Juda ko’plari bilan yurib ko’ygan asli yigit edi. Bir kuni Chorvokka chikkanimizda
manga dardini to’kib sochgandi. Obdon kotib kolgan Тoxir kitimir gaplarini kilib o’tirganida jaxlim chikib so’ragandim:
— Manga kara Тoxir! O’zi san xam mundok jiddiyrok gaplasha olasanmi? Nukul birovning ustidan kotib o’tirasan. Saniyam kiynaydigan dard bormi o’zi?
— Exx, do’stim..., - uning oxangidan bildimki, xozir ko’ngil yigisi boshlanadi.
— Bilasanmi, kanchalik baxtsizligimni, mana man doim “mani xotinim mani chizgan chizigimdan chikmaydi, man xotinimni maxkam ushlaganman” deb kerilaman-a?..
— Хa, bo’lib turadi..
— Aslida esa bu juda kiyin masala ekan. Uylanmasimdan oldin rosa kizlar bilan yurganman. Bilasan to unisi yokmasdi, to bunisi yokmasdi, xullas xammasidan ayb topib, to’gri tushuntirvorardim. Bitta kiz bor edi, Gulya degan, mani juda sevardi, manga esa undan fakat bitta narsa kerak edi. Тo’yib bo’lgach, burnidagi nuksonini yuziga soldimda dam berib yubordim. Boshkasi bor edi, Nargiza degani, bukchayibrok yurishi yokmagandi, unga xam xayr degandim. Uchinchisini yuzidagi katta xoli, to’rtinchisini xadeb “savil” deb gapirishi, beshinchisini rashkchiligi, oltinchisini shallakiligi yokmagandi...

Добавлено (12-Фев-2013, 19:44)
---------------------------------------------
Davomini yaqin kunlada qöyaman , xozi kopiya qb böme qoldi nmedur